Ślepi

[Samotnikai]

Kiedy idę leśną ścieżką,
I zrywam tę nić delikatną,
Widzę trud twój mozolny
Z jakim utykałeś go pajączku.

 

W oddali, pomiędzy pniami,
Dostrzegam też strach twój
W oczach, na mój widok ludzki,
Sarno w bezruchu zastygła.

 

I tę ciekawość twoją podzielam,
Wysoko na niebie będącą,
Kiedy szybujesz patrząc na mnie,
Czarnopióry kruku wspaniały.

 

Wdychając ten dym papierosa
Czuję twój moment odetchnienia
Między młotem a kowadłem
Życia codziennego pielęgniarko.

 

Gdy podajesz mi starcze swą dłoń,
Czuję twoje lata przebyte,
Tęsknotę za starym porządkiem
I marzenia dawno utracone.

 

Patrząc się na mnie dziewczyno
I ja widzę oblicze Twoje,
Pożądliwe i płoche zarazem,
Z rozerwanym świeżo sercem.

 

Gnając w tłumie, ojcze rodziny,
Słyszę twoje myśli splątane
Zagubione i naprędce sklecone
Pomiędzy bliskimi a obcymi.

 

Smakując chleba porannego,
Wiem jak ręce twoje zmęczone
Zrobiły go, jak wiele poprzednich,
Matko sześciorga dzieci.

 

Tyle jest światów wokół nas
Wielkich i maluczkich,
Mijanych często bezpowrotnie,
A my ślepi nie widzimy nic.

 

Kai, 2023 r.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale Ty jednak to wszystko dostrzegłeś zatem nie jesteś ślepy.

Ja też umiem wiele zobaczyć dlatego ten wiersz mi pokrewny.

[Oskr]

Ten wiersz bardzo do mnie przemawia. Pewnie mógłby iść w nieskończoność, ale spiąłeś go ładną klamrą.

 

Dobra robota.

 

Wielką wartość tutaj widzę. 
 

pozdrawiam