spacery wśród cieni

[Anastazja Sokołowska]

wydrążam pestkę bólu z ram ciała
obracam w dłoniach i składam na ziemi
płyn kapie spod naskórka naderwałam
kaleczą powłokę spacery wśród cieni

 

białka oczu zafalowały gęstą mgłą
stopy nad ziemią zawisły w lekkości
pokruszone wycięte spod skóry co tlą
nie skrzywią już więcej rzeczywistości

[finch]

Witaj. Inwersje nie pomagają, patos aż dymi... Mam poważne wątpliwości co do poprawności wiersza jeśli chodzi o zrozumienie w języku polskim. Pierwsze dwa wersy do objecia, ale dalej:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jaką rolę pełni tutaj słowo "naderwałam"? Co naderwałam? Dalej: co kaleczy powłokę czego?

 

To już jakiś potworek językowy. Jak sobie wyobrazić, że białka oczu falują? To już chyba jak oko wyleci z oczodołu, ale białko w oku nie ma konsystencji białka z jaja, wiec nie bedzie falowało? Masakra.

Tutaj jeszcze lepiej... Stopy wiszą nad ziemią, sa pokruszone i wycięte spod skóry. Myślę, że stopy można połamać najwyżej. No i najważniejsze, jak wyciąć stopy spod skóry? Puenta, że te stopy wycięte i pokruszone unoszące się lekko w powietrzu nie skrzywią już więcej rzeczywistości.

 

To stopy świętego, relikwie? Jest bez sensu niestety ten tekst. A tytuł bardzo ładny. Pozdrawiam

[Anastazja Sokołowska]

Nikt nikogo nie zmusza do czytania, gdy w oczy kłuje. A tym bardziej tych, którzy mają problem z odczytem wersów, które są w swej naturze przejrzyste.

[Haigamar]

Temat ze smakiem przetkany nieco nieporadnym rymem, same metafory odpychają  sztucznością , jw. napisano.

pozdrawiam