list

[piotr fiedler]

Było mi piękniej, że moja wina.
Ty gnoju nienawidzę cię, wynoś się z mojego życia
Później, naprawiać wymyślać kwiaty
przepraszać, potem kochanie się; też przepraszać.

Ty mi byłaś piękniej
pachniałaś mi tylko mną.
I łóżko ikea na raty tylko ty i ja
też mi było piękniej.
Byłaś lepsza niż cynamon i cała reszta.
Bardziej mi było, z głową do góry
moja kobieta.
I te same świętości

kurwa
te same.

Powoli kapię ręką na podłogę.
Masz twarz jaką zawsze miałaś
rozmawialiśmy o tym, dojrzale
wyjaśniliśmy, będziemy dalej.
I to wszystko o czym się w takich sytuacjach rozmawia,
uzgadnia i zapomina.
Widzę że się starasz.
Tyle, że już nie masz cipki tylko jakieś śliskie pęknięcie
I to nie moja wina.

[Gość]

ha ha ha:)

[Roman Bezet]

Ten wiersz jest po prosu gówniany.
Dużo gadania, jedynie słuszny monolog i końcówka w formie kalosza.
"rozmawialiśmy o tym, dojrzale
wyjaśniliśmy, będziemy dalej"
- kłamstwo chowa się choćby w tym dwuwierszu
Co poza zapisem emocji?
Nic - dużo słów: miękkich, pobadzianych, śmierdzacych. A to już wina autora.

[Mirosław_Serocki]

Panie Romanie! Dlaczego tak ostro? Ten wiersz jest jak "podpinanie wokalu do przesterów na których lecą gitary". Wariactwo, ale metodyczne, więc nie potępiałbym Autora. Może i ma niedociągnięcia techniczne, może niektórych razić wulgaryzmami, ale czy Sztuka ma jedną twarz? Otóż nie! Ma wiele twarzy i cieszmy się z tego.

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cha, cha, cha.
Jak wyszło?
Wiedziałem, trudno - widać to nie moja twarz .
Dobry wieczór i dobranoc - Panie Miroslawie.
b.