Historie miłosne (I)

[Jay Jay Kapuściński]

**




Walentynie nie wiodło się najlepiej. Chociaż miała dopiero dwadziescia lat, życie jej nie rozpieszczało. Permanentne zawody miłosne, brak perspektyw - to wszystko sprawiało, że popadała w coraz to głębszą depresję.

Pewnego dnia do sklepu spożywczego, w którym pracowała wtargnął nonszalancko, dobrze zbudowany i przystojny mężczyzna około czterdziestki.
-Dzień dobry - powiedział od niechcenia zamykając z trzaskiem drewniane drzwiczki.
-Co panu podać - Walentyna spytała udając zupełną obojętność dla jego męskości.
-Dobrego browara...
-Hmm... A jaki konkretnie?
Wtedy Marian odwrócił wzrok w jej stronę, odrywając się od podziwiania jędrnych pomarańczy. Ekspedientka stała przed nim patrząc wielkimi zielonymi oczami, miała na sobie stary wyblakły i poplamiony fartuch. Jej fryzura, także nie powalała na kolana.
-Przepraszam... - powiedział wbijając wzrok w podłogę.
-Co panu jest?
-Nic - bąknął tylko i wyszedł.
-Dziwne... - pomyślała Walentyna i usiadła z powrotem za ladą na starym taborecie.

Po kilku dniach mężczyzna wrócił do sklepu. Tym razem wyglądał zupełnie inaczej. Uczesany, pachnący drogimi perfumami i z siatką pomarańczy w dłoni, spokojnym krokiem wszedł do sklepu. Ukłonił się nisko, po czym trochę zarumieniony powiedział:
-Kiedy po raz pierwszy wchodziłem do tego sklepu, nie myślałem, że tak to wszystko się potoczy. Zakochałem się w pani od pierwszego wejrzenia. Do końca życia jędrne pomarańcze będą mi przypominały to spotkanie. Czy zechciałaby pani pójść ze mną na kolację? - po tych słowach podał jej siatkę owoców, patrząc czule w oczy.
-Eee... Dobrze - odpowiedziała Walentyna.
-To kiedy po raz kolejny w blasku świec będę mógł ujrzeć pani piękne oczy?
Dziewczyna wiedziała, że nie może okazać zbytniego zainteresowania. Wietrząc okazję bogatego zamążpójścia postanowiła działać.
-Dzisiaj co mamy? - spytała.
-Poniedziałek.
-Może w piątek o osiemnastej. Widzi pan tamten trzepak przy różowym bloku?
-Tak, tak.
-Proszę tam po mnie podjechać.
-Ależ oczywiście.
Mężczyzna wyszedł. Walentyna przysiadła na swoim taborecie i z dziką przyjemnością rozerwała siatkę z pomarańczami.
-Nareszcie. Zbajeruję go trochę na kolacji. Potem szybki ślub i pławię się w luksusie do końca życia - pomyślała.

Dni do spotkania minęły beztrosko. W ferworze przygotowań czas płynął bardzo szybko. W piatek Walentyna wyglądała pieknie. Po wizycie u fryzjera, kosmetyczki i manikiurzystki czuła się boginią blokowiska. O 18.00 wyjrzała przez okno w kuchni. Pod trzepakiem stał zaparkowany czarny mercedes.
-A niech sobie trochę poczeka - powiedziała sama do siebie, drapiąc łokieć grzebieniem.
Wyszła na podwórze dopiero po trzydziestu minutach. Mężczyzna widząc ją w oddali wysiadł na powitanie.
-Och przepraszam za spóźnienie, zagadałam się z sąsiadką... - skłamała.
-Nic nie szkodzi. Czekanie na panią to sama przyjemność - odpowiedział, po czym ujął jej dłoń i całując dodał:
-Marian jestem.
-Eee... Walentyna.
Mężczyzna otworzył drzwiczki mercedesa i cały czas patrząc czule w oczy dziewczynie zaprosił do środka. Po chwili odjechali.

Na kolacji oboje czuli się świetnie. Rozmawiali kilka godzin, aż do zamknięcia restauracji. Marian opowiadał jej o swojej firmie jubilerskiej, a ona patrzyła wielkimi zielonymi oczami, powolnie przeżuwając makaron z sosem spaghetti. Jedno niezwykle udane spotkanie zaowocowało kolejnymi, coraz ciekawszymi. Wspólnie chodzili na pokazy mody, do kina, wesołego miasteczka czy eleganckich klubów. Walentyna starała się nie okazywać za bardzo swojej miłości, którą bez wątpienia czuła.

Pewnego wieczora Marian przyszedł do jej mieszkania. Pocałowali się na przywitanie i wspólnie zasiedli do stołu. Mężczyzna wyjął z kieszeni zamszowe pudełeczko w kształcie pomarańczy i uklęknął.
-Wyjdziesz za mnie? - zapytał z tęsknotą w oczach.
-Marian... Tak, tak! - krzyknęła Walentyna i rzuciła mu się na szyję.
-Nie wiem czy chcesz - Marian nieśmiało kontynuował - Może weźmiemy ślub w Hiszpanii na Ibizie?
-Co za pytanie. Pewnie, że chcę!
-W takim razie ślub odbędzie się siódmego dnia naszego pobytu.
-Dlaczego?
-Kochanie, w twojej ulubionej siatce pomarańczy jest zawsze siedem owoców - odparł z uśmiechem.
Walentyna rozpłakała się i pocałowała przyszłego męża.

Nadszedł dzień wyjazdu. Piękne, majowe słońce rozpieszczało ludzi, chodzących po ulicach. Marian trzymając za rękę swoją narzeczoną zasiadał właśnie w samolocie. Nie było mowy o przedziale turystycznym, musiała być klasa biznes, ze wszystkimi wygodami.
-Piękny dziś dzień - westchnął patrząc na Walentynę, która odpowiedziała mu szerokim uśmiechem, pomimo braku jedynki w uzębieniu.

Kiedy wylądowali, nie mogli uwierzyć. Było tak pięknie. Mijały kolejne dni, a oni bawili się na dyskotekach, pływali w ciepłym morzu i opalali się na wspaniałych plażach. Szóstego dnia Walentyna powoli, zalotnie sączyła drinka, zrobionego przez Mariana. Usnęła. Następnego dnia obudziła się wielkim różowym pokoju. Jakieś dziewczyny obok paliły papierosy.
-Co jest? - spytała, przecierając oczy.
-O kolejna Polka - odpowiedziała kobieta około trzydziestki ziewając. Inne mówiły po niemiecku. -Dałaś się zwieść, jednego dnia Hiszpania, drugiego Berlin. Dzisiaj zaczynasz.

[kasia 3kowalska 3]

Czasem lepiej nie spełniać marzeń-rzekłaby bohaterka.

Przyjemne, chociaż zakończenie opowiadania znane jest po przeczytaniu 1/3 jego objętości, a może nawet od samego początku.
nażeczona -ort.

pozdrowionka

[Jay Jay Kapuściński]

dzięki,
byka poprawiłem,
zakończenie spodziewane mówisz... kurde, pewnie popełniłem gdzieś błąd, bo miało byc niespodziewane...
dzięki, może nastepnym razem Cię zaskoczę ;)

pozdr.

[kasia 3kowalska 3]

Facet najwyraźniej nie wzbudzał mojego zaufania, ot co.
Czekam na kolejne opowiadanie, bo naprawdę czyta się przyjemniutko.

[asher]

No pełne zaskoczenie. Puenta po zbóju!
Dwie uwagi: kulawo brzmi wtargnął noszalancko przystojny - zmień szyk, bo wychodzi, że gość jest nonszalancko przystojny :)
I klasa biznes samolotu...

Aleś mnie ubawił, mimo tragizmu sytuacji...

[Jay Jay Kapuściński]

Kasiu, dzięki ponowne :)

Asher, dzięki
nonszalancki-poprawione, klasą biznes zaraz się zajmę ;)
cieszę się, że Ci się podobało, Twoja opinia jest dla mnie niezwykle cenna

pozdrawiam Was

[aksja]

Jay usmiałam się i to na głos!!!! oczywiscie znana mi u ciebie niespodziewany zwrt akcji !! i ten brak jedynki i Walentyny . wyglada prawie jak ja - hahahah
czekam na nastepne smieszne kawałki
pozdrawiam

[Jay Jay Kapuściński]

Aksja- dziękuję bardzo za ten koment,
cieszę się, że się śmiałaś, miało być trochę wesoło ;)

pozdr.

[Katarzyna Brzezińska]

Postać Walentyny zarysowana tak karykaturalnie,że aż się uśmiać można na samo wyobrażenie.Rozwój sytuacji też zabawny.Koniec jest dosyć zaskakujący,aczkolwiek czytelnik od samego początku czegoś się spodziewa odmiennego.Bowiem sam ślub sprawiłby tyle,że opowiadanko zrobiłoby się nieco nudne. A tak ma swój (bardzo cenny uważam) morał.

Dzięki Ci Jay za uprzyjemnienie i wzbogacenie Twoim tekstem kilku chwil mego życia
Pozdrawiam
Kasia

[Jay Jay Kapuściński]

Kasiu dziękuję za miły koment,
pozdrawiam Cię serdecznie!

:)

[Leszek_Dentman]

Ja dałem sie zaskoczyć. Przydługim wprowadzeniem uśpiłeś czujność i- choć nie wierzyłem w ten ślub- nie miałem żadnego pomysłu na zakoińczenie twojej historii.
Mam wątpliwości co do braku przedniego zęba- niezależnie od swoich planów, Marian powinien jej zafudować leczenie stomatologiczne. Zarówno żona, jak i towar przeznaczony na sprzedaż nie powinien mieć widocznych wad.

[Jay Jay Kapuściński]

Leszku, cieszę się, że dało się Ciebie zaskoczyć ;). Co do zęba to chciałem żeby chociaż w tym jednym momencie było trochę śmiesznie... Może w Niemczech jej zrobią ;)

Pansy, zabójstwo byłoby zbyt proste, co prawda mam skłonności do końcowego uśmiercania głównych bohaterów, ale nie tym razem...

dziękuję Wam bardzo za komenty,
pozdrawiam

[Tomek Zając]

"Chociaż miała dopiero dwadziescia lat, życie jej nie rozpieszczało." - to zdanie nie ma żadnego sensu; co ma wiek do rozpieszczania przez życie?
Postać Walentyny jest mało wiarygodna. Poza tym niepotrzebnie odsłaniasz jej zamiary tak szybko. Daj tą szansę czytelnikowi.
Nie wiem ile facet mógł mieć za ściagnięcie laski do b... ale podejrzewam, że nie wydawałby tyle kasy na eleganckie kluby, kina, wesołe miasteczka, drogie restauracje itp. Małowiarygodne.
Wygląda to na baardzo długi kawał a nie opowiadanie.

[angelika podzorska]

Komentarz moze nie bedzie najbardziej aktualny, ale teraz tu dopiero trafilam i jedyne, co moge napisac, to to, ze kolejny raz potwierdza sie to, ze zycie jest zupelnie inne od naszych marzen. To przykre. Pomysl na tekst ciekawy. Moral - cenny. Warto prezczytac.
Pozdrawiam
gp

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki, nie myślałem, że jeszcze ktoś to przeczyta.
pozdr.