Sens

[Leszczym]

 

Usiadłem w spokoju w pokoju i przeczytałem swój jakże wczorajszy wiersz o sensie. Stało w nim jak wół, że sens jest.

 

Dzisiaj – faktycznie po czasie – myślę, że ten wiersz jest zupełnie bez sensu, bo po pierwsze mogłem go inaczej napisać, a po drugie jestem skłonny przypuszczać, że sensu jednak nie ma. Ktoś z zewnątrz może śmiało pomyśleć – być może całkiem sensownie – że porwała mnie dekadencja. Słowem, że przepadłem.

 

Możliwe jednak, że za dajmy na to rok tamten wiersz znowu przeczytam i wówczas dojdę do przekonania, że wiersz ma sens, bo przecież występuje tutaj coś takiego jak sens. Taka myśl znowu wyda mi się niezłudna i sensowna.

 

Ale jest również możliwe i nawet całkiem prawdopodobne, że za rok po raz kolejny stwierdzę bezsensowność i pochopność tego wiersza, podobnie zresztą jak dajmy na to - co do zasady - pisania i czytania.

 

 

Warszawa – Stegny, 29.01.2023r.

 

 

Inspiracja - poetka izabela799

Edytowane 29 Stycznia 2023 przez Leszczym (wyświetl historię edycji)

[Kwiatuszek]

@Leszczym Coś w tym jest, też tak mam czasami. Zależy od nastroju haha. Ładnie, pozdrawiam!

[Leszczym]

@Kwiatuszek To ktoś też tak ma?? :// :)

[Kwiatuszek]

@Leszczym Jak się okazuje, to tak:-)

[Leszczym]

@Kwiatuszek No to super :))

[iwonaroma]

Jakże prawdziwe :) 

To tak jak z tymi obrazkami znanymi z psychologii ukazującymi złudność spostrzegania (raz widzisz piękną młodą kobietę a raz staruchę :))  

[Leszczym]

@iwonaroma Tak, spojrzenie bywa iluzoryczne i często się zmienia ;)