Prozaika

[Lidia Maria Concertina]

Niepewność - zwiewnie gnamy przez polany śniegu i woskowe ołtarze ...

 

Brzoskwiniowe świty wypisane tłustym drukiem na zaganianym niebie należącym chwilowo do siódmej godziny ...

 

Czuję zapach twojej skóry i wspinam się na sam szczyt lata, które razem przeżyliśmy, 
choć ty masz zupełnie  inne spojrzenie na te same fotografie ...

 

Czerwony album, czerwone dachy, koronka z motylich skrzydeł ...
Drewnianie pudełko na wspomnienia

Z szuflad sączą się słodkie perfumy, confetti suchego jak pieprz tytoniu, kawalkada pocałunków, grająca szafa - na wieszakach tylko nasza nagość ...

 

Niepokonane odległości - walczymy o nie dalej
... Trzymając się jak najdalej od siebie ...

"... Wiesz, że cię kocham" 

 

W środku koliber, serce ...
Wypuszczam.
 
 

[ais]

Piękny wiersz o Miłości.

Po prostu Piękny

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[iwonaroma]

Bardzo poetycznie, jak to u Ciebie. Nawet proza staje się prozaiką :) (to nie zarzut, fajny pomysł na tytuł tego wiersza).

 

 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To mi się bardzo podoba. 

Tekst kobiecy, sensualny. Miło było zajrzeć. Pozdrawiam.