choroba

[Włodzimierz_Janusiewicz]

szkliwo nerwów przyszło od zombii
zalakowało koperty do boga
ścieram je szczękając zębami
bo śni mi się trup pierwszego człowieka

pamięć: chodzą za mną dwa wilki
od lat siedmiu z tłustym okładem
proszą w każdym mrugnięciu oczy
zniknij! zniknij! przełknij srebrną kulę

śliny! a ja pluję pod światło
żałuję za grzechy i biorę leki
dosyć. dosyć - myślę

zapominam: w ustach języka
przebaczyć dziecku że dom wyje
wiersza, bo mówisz - to zwykła padaczka

[Roman Bezet]

Bardzo dobrze napisane, w warstwie emocji poprowadzone od - do, rozpuszczone pointą.
Czytam jakieś sensy, nakłada mi się kilka ciągów, ten jeden najważniejszy od tytułu i zakończenia, ale chyba za dużo 'kodów' - nie mogę się przegryźć (choroba się rozprzestrzenia, w końcu na dom i wiersz, ten wiersz?).
Nie przekonuje mnie do końca "ślina" - może za dużo oczekiwałem od "srebrnej kuli"?
pzdr. b

[Włodzimierz_Janusiewicz]

i cóz mam powiedziec...