stało się

[GrumpyElf]

 

jesteś którąś myślą po przebudzeniu

najczęściej nawet nie drugą

nim sobie przypomnę

biorę prysznic i jem śniadanie

 

minęło kilka miesięcy

ciało chce żyć ponad 

przedłużające się oblężenie serca

strajkowało moją codzienność

 

mimo wszystko

wybacz

 

wojno

 

[Marek.zak1]

Ona niestety nie powiedziała ostatniego słowa i może wrócić na pierwsze miejsce. Pozdrawiam

[Gość123]

@GrumpyElf Człowiek nawet podczas wojny pragnie żyć ,,normalnie". Mamy silne mechanizmy obronne. 

Odniosę to jednak do wojny miedzy kobietą a mężczyzną,w której nie ma zwycięzców, obie strony jeśli się skończy mogą uznać, że przegrały. Jeśli jednak nadal trwa, niesie nadzieję na bezterminowy rozejm, do którego warto dążyć. 

Pozdrawiam:)

[error_erros]

Znamienne i symboliczne jest dla mnie proszenie wojnę o wybaczenie. Za cokolwiek. Doszliśmy jako ludzkość do dziwnego, chyba już lekko paranoicznego momentu, w którym czujemy się winni, gdy nie sprowadzamy samych siebie do "słusznego" zestawu emocji wobec jakiejś tragedii. A przecież ludzka psychika jest wielowymiarowa, pełna niuansów, zależna od niezliczonej ilości zmiennych. Ona nie działa tak, że podporządkowujemy się w pełni jednej emocji i funkcjonujemy wyłącznie pod jej dyktando. A przynajmniej nie powinno tak być. Prędzej czy później, każdy - nawet w obliczu najboleśniejszych wydarzeń - musi z tego wszystkiego ponownie wyłuskać siebie, swoje potrzeby, codzienność. W moim odczuciu właśnie świadomość tego zagubienia pokazałaś w wierszu. I dlatego jest wspaniały, bo jest absolutnie szczery.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To tak jak u mnie