Ćwierćmroki

[Marcin Sztelak]

Więcej światła

– komu to potrzebne gdy cień

wyostrza kontury opowieści. 

Snutych jak dym z jesiennych

ognisk. Palonych nad brzegami

zamglonych rzek. Ku rozgrzaniu 

dłoni zziębniętych od porannej rosy. 

Szklącej się pomiędzy trawami, 

miękkimi niczym sen. 

O ciepłym bochenku chleba, 

koniecznie ze spieczoną skórką. 

 

Świt powoli staje się słowem

niewypowiedzianym, tylko żal

tej nocy rozgwieżdżonej pocałunkami. 

Choćby nawet wymyślonymi, 

z braku chętnych ust. 

Nic nie szkodzi, będą jeszcze mroki

przepełnione szeptami obietnic. 

 

Szkoda, dzień uparcie dąży do puenty, 

nawet jeśli małymi krokami. 

W końcu i tak wypełni się noc

wraz ze wszystkimi tajemnicami. 

[kwintesencja]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czekam aż dni się wydłużą, póki co niezmiennie zaskakują mnie swoją puentą

[A-typowa-b]

@Marcin Sztelak z przyjemnością przeczytałam, nie żachnęłam się. Poszło bardzo szybko, szczególnie pierwsza część wiersza opisowa, dającą możliwość wyobrażeń. Pozdrawiam