Śmierć niepokonana

[Ewelina]

W głowie mam słowa, 

zaciśnięte żalem.

W kręgu szarości są szczelnie zamknięte.

Te słowa jak złowrogie cienie, 

nie koją jak aloes, a od zaduchu są mętne. 

 

W oczach promienie dwa 

choć smutne - 

w genezie nierozpoznane jeszcze. 

Promienie a może ognie gniewu... 

W oczach niebieskich mam, 

ognie w przestrzeni rozległe.

 

Wciąż patrzę na ludzi milczących, 

co w czerni idą przez świat. 

I krzyczą coś do mnie tam z góry

i kroczą jakby w orszaku anielskim 

przez tyle tak długich lat. 

 

W głowie mam słowa smutne, 

zaległe, 

niewypowiedziane.

I słowa otuchy, co w gardle więzną.

I miażdżą usta, 

ściśnięte w żelazną pięść. 

 

W głowie mam słowa - 

a może to lament. 

Gdy śmierć niezjednana wokół 

wciąż trawi 

tyle niewinnych, bijących serc.

 

 

 

Edytowane 31 Grudnia 2022 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie rozumiem. Z jednej strony słowa otuchy, a z drugiej smutne. To te same słowa czy inne?

[Ewelina]

@Rafael Marius nie, to różne słowa. Cała masa myśli, sprzecznych zalewa umysł. Z jednej strony smutek a z drugiej chęć wypowiedzenia słów otuchy...ale wszystko jest zbyt trudne i wywołuje zbyt duże emocje. 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Teraz rozumiem. Wiersz wydawał mi się wewnętrznie sprzeczny, ale taki ma właśnie być. Zatem dobrze odczytałem.
Szkoda, że te słowa otuchy są zamknięte w pięść, bo pewnie by się przydały tym idącym w czerni przez świat.

[Ewelina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szkoda...ale rzeczywistość nie zawsze spełnia nasze oczekiwania.

Pozdrawiam serdecznie