Ballada o dwóch sumieniach *

[Father Punguenty]

Jak to się dziwnie dzieje na świecie,

Jak to się plecie na świecie i składa,

Że nie o siostrach lub białym kwiecie

A o sumieniach jest właśnie ballada.

 

Przez lat siedem w mądrych umysłach

Dwie myśli czyste niewinnie się tliły.

Pod stosem innych, zarosłych fałszem,

Jego cielskiem potwornym się skryły.  

 

W głowach mężów tych nieomylnych

Gdzie kłamstw wężowisko splątane,

W ciemnościach rodząc się gnilnych,

Rodziły się nowe, lecz świeżo załgane.

 

Zaś szczere myśli padłymi się żywiąc,

Na sztrychulec, według wzorca poety,

Złem się karmiły, zaś w zło obracając

Zło poczyniły, to jest prawda niestety.

 

Lecz razu pewnego strumienie wybiły.

Raz jeden i we wszechświecie jedyny.

Te, które z rozsądku się kiedyś uśpiły,

Wylały światłość, ażeby odkupić winy.

 

U Prezesa ta pierwsza więc zaświeciła

Prawdą - Ja wszak od zawsze kłamię.

U Premiera ta druga w mig zaskoczyła

- Tak w ogóle, to ja od pieluch prawie.

 

I może by trwały jak pręgierz spiżowy

Aż zamęczyłyby dobrych dwóch ludzi

Gdyby nie to, że dzwoneczek sejmowy

Tych umysłów ze snów nie wybudził.

 

 

* - Wszelkie podobieństwo do zdarzeń i osób przedstawionych w treści jest całkowicie niezamierzone i przypadkowe

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

(wersja udźwiękowiona)