Za późno

[Giorgio Alani]

Leżę na łóżku, gdzie mam chwilę wytchnienia 
Myślę o tym, czego nie zrobiłem
Czasem nie miałem odwagi
Czasem się wstydziłem
Ale sam wiesz, że marzenia

Przychodzą powoli, a uciekają szybko

 

Kolejna zima, którą lepiej przespać
Chciałbym wstać, ale nie mogę przestać
Bez wyrzutów sumienia 
Wyrzucam wspomnienia
Które przypominają mi 
Że powinienem być gdzie indziej 

 

Teraz widzę jak wiele straciłem
Miałem wszystko, lecz się zagubiłem
Tęsknię za dawnym sobą
Któremu zawdzięczam tyle

 

Po latach zauważamy
Dokąd prowadzą nasze ścieżki 
Wtedy bywa już za późno na zmiany 
Bo każdy z nas leży spróchniały. 

 

Edytowane 2 Grudnia 2022 przez Giorgio Alani (wyświetl historię edycji)

[kwintesencja]

@Giorgio Alani bardzo uniwersalny tekst, myślę, że każdy wyczyta dla siebie choć cząstkę, pozdrawiam :)

[staszeko]

Leżąc długie godziny w łóżku nic dziwnego, że można się czuć spróchniałym.

 

Natura samoczynnie wyłącza nieużywane organy, a rozwija to, czego człowiek potrzebuje najbardziej. Na nic nie jest za późno. Zauważyłem, że duży wysiłek, na przykład jazda rowerem pod stromą górkę, wyłącza chwilowo umysł, oczyszcza myśli, a później czujesz się jak nowo narodzony i patrzysz na życie raźnym okiem.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wciąż leżysz? Na co czekasz?

 

Pozdrawiam.

[Giorgio Alani]

@Kapistrat Niewiadomski Teraz to chyba trochę za zimno na rower. Jednak z drugiej strony dla chcącego nic trudnego.

Dzięki za komentarz i pozdrawiam 

@kwintesencja Starałem się, żeby właśnie taki był. Dziękuję, że to dostrzegłeś.

Pozdrawiam 

[Marek.zak1]

Dobry, refleksyjny wiersz, a takie rozkminy ma pewnie wielu. Dokąd prowadzą te ścieżki to widać szybciej, a nam życzliwi tez mogą podpowiedzieć, ale nie zawsze jest chęć, czy wola, żeby je zmienić. Tak czy inaczej trochę ruchu zawsze się przyda. Pozdrawiam

[staszeko]

@Giorgio Alani

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Fakt, polska zima kapryśna jest jak piękna dziewczyna: za zimna na rower, za ciepła na łyżwy; spróbuj w takim razie spaceru w parku, lesie lub promenadą wzdłuż rzeki, bo w takich miejscach łatwiej nawiązać kontakt z naturą, a wtedy Twój wiersz będzie nie tylko piękny, ale również podnoszący na duchu. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Giorgio Alani]

@Marek.zak1 @Dag @Kapistrat Niewiadomski Bardzo dziękuję wszystkim za miłe słowa.

 

[violetta]

Jaką byś ścieżkę nie wybrał i tak byś się znalazł gdzie jesteś, to jest pocieszające:)

[Marek.zak1]

@Kapistrat Niewiadomski U mnie przed telewizorem rower stacjonarny i w zimie na nim jeżdżę:)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie.

[koralinek]

@Giorgio Alani Nastrojem przypomina aurę albumu Korova Milky Bar od Myslovitz - rodzaj zawodu samym sobą, życiowa prokrastynacja i postępujące odpuszczanie sobie dalszej egzystencji. Interesujący rodzaj masochistycznego eskapizmu.

[Giorgio Alani]

@koralinek Chyba nie słyszałem o tym albumie. Jednak twoje uwagi na temat utworu są celne. Właśnie to chciałem w nim ująć.

Dziękuję za komentarz i pozdrawiam 

[Leszczym]

@Giorgio Alani Fajny tekst. Co prawda znam Myslovitz i płytę Korova Milky Bar, ale jakoś Twojego tekstu nie kojarzę z tą płytą. Bardzo mi się podoba myśl o marzeniach, które przychodzą powoli, a uciekają szybko :) Coś w tym rzeczywiście jest... 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... to ważny fragment w całości... już dużo wiesz o sobie i.. tęsknisz do dawnego siebie.

To dobra droga, żeby wprowadzić zmiany, na lepsze.... głowa do góry, bohaterze treści.

Czytałam go wcześniej.. teraz raz jeszcze i... jednak zostawiam plusik.

Pozdrawiam.