Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

na dobranoc

Mówisz

"ty z prawej, a mama z lewej strony"

 

Niespodziewany gość,

nagły huragan o dziwnym imieniu,

cud (boże uczyń coś, jeszcze przed pierwszą komunią!),

cokolwiek

może ją przecież przenieść

z tapczanu w pokoju gościnnym

na ten skrawek

pomiędzy Twoim łokciem

a brzegiem łóżka.

 

Śnisz

 

Jutro rano mama wstanie,

poskarży się na źle przespaną noc

i wszyscy będą szczęśliwi.

Opublikowano

Opublikowałeś ten tekst w Warsztacie.

Dostałeś komentarze i serduszka.

Teraz go wykasowaleś i wstawiłeś do Gotowych.

 

Jesteś NIEUCZCIWY!

 

Dobrze wiedzieć z kim ma się do czynienia.

 

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 bardzo przepraszam, zawsze tak robię. Sądziłem, że po to jest właśnie warsztat - nie do końca byłem pewny, czy mój bardzo prywatny tekst w ogóle będzie zrozumiały..  Trochę mi szkoda kasować stare komentarze, ale dzięki temu mam porządek w szufladzie: co gotowe nie musi dalej leżeć w warsztacie.Jestem tu od 16 lat, do tej pory nikomu to nie przeszkadzało. Wybacz. Ludzie dajcie mi jeśli złamałem jakieś zasady tego forum. Proszę.

Opublikowano

Nie wszystkie teksty wymagają korekty. Wielu autorów traktuje Warsztat, jako cichy kącik z możliwością nienachalnego wrzucania się w oczka.

 

Jestem tu dwa i pół roku i chyba raz czy dwa zauważyłam podobną sytuację.

Jeśli autor bardzo pragnie przenieść się na czerwony dywan tudzież odwrotnie, to z taką prośbą zwraca się do Mateusza.

 

Mnie Twoje działanie razi, ponieważ wykazujesz brak szacunku dla osób, które poświęciły czas na publikację i napisanie komentarza.

Było to zaangażowanie, które brutalnie zostało usunięte w Niebyt.

 

Tego nie robi się czyteknikom.

To jest nieuczciwe.

A oszustom należy się ostracyzm.

 

Tyle z mojej strony.

 

Opublikowano

@Leszczym 

Tego nie wiem, miałam tu kilka przerw, więc mogło mi coś umknąć.

Gdybym zauważyła, to mój komentarz byłby skierowany do Ciebie. 

 

Napisałam swój punkt widzenia.

Tylko tyle. 

Nic więcej.

 

I już mnie nie ma.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ais, sprawa jasna, dziękuję za pouczenie. Od pouczenia powinno się zaczynać i na pouczeniu kończyć. Określenie mnie nieuczciwym jest uwagą personalną oraz pomieszaniem płaszczyzn: osobistej, emocjonalnej i merytorycznej. Jest mi przykro, ponieważ uważam, że nie jestem nieuczciwy. Popełniłem jedynie błąd formalny, za który przepraszam.

Opublikowano

Jeśli autor czerpie garściami ze wskazówek czytelników i pod wpływem sugestii edytuje tekst, po czym kasuje ów i wstawia zupełnie świeżutki, jako swój, to jest to działanie nieuczciwe, podchodzące pod oszustwo i kradzież intelektualną.

 

Opublikowano

@ais oszustwo to pojęcie prawne i zachodzi tylko w przypadku szkody majątkowej ;) Rzadko udzielam porad, ale robię to po to by komuś pomóc napisać wiersz. To jest pomoc, a nie kradzież intelektualna ;)) Inna sprawa, że zapewne powielamy dużo myśli zapisanych przez kogoś już wcześniej i to przecież również nie jest od razu plagiatem ;)) Inna sprawa, że jestem tutaj od niedawna i w zasadzie nie znam reguł panujących na forum ;))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W wypadku tego wiersza nie dokonałem żadnych poprawek. Otrzymałem od Ciebie bardzo  ładny komentarz, za który dziękuję. Nie potraktowałem go jako Twój dorobek literacki, za co przepraszam. 

Dostałem kilka ładnych komentarzy i przepraszam wszystkie osoby, które mój ruch dotknął.

@goździk dziękuję 

Opublikowano

@greg_lipski

Dostałeś kilka komentarzy, nie wiem, czy któryś z nich cokolwiek sugerował. Nie wiem.

Swój komentarz pamiętam i nie był dziełem literackim.

 

Możemy odbijać piłeczki, co jest zupełnie niepotrzebne.

 

Wyraziłam swoje zdanie, do którego mam prawo.

Inni przymkną oko, bo po co robić z igły widły. Co nie...

 

I to jest mój ostatni komentarz w tej sprawie, która okazała się nie być sprawą.

 

 

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
    • @Leszek Piotr Laskowski Bardzo mądry przekaz. Piękny wiersz. Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...