Buty

[Piąty]

Pozwól mi założyć ci buty

Uklęknąć przed tobą w troskliwej pozie

Z wielką starannością poprawić jęzor i cholewę

Delikatnie ująć twoją stopę jedną ręką

Zaś w drugiej trzymać twój bucik

I tak jak matka składa dziecko w kołysce

Tak i ja delikatnie wsuwam go na stopę

Następnie ująć sznurowadła w obie dłonie

Zaciągnąć supeł byle nie za mocno

Ale na tyle by był warty zaufania

Na końcu jeszcze dwa uszka

Splatają się jak para kochanków

Pociągnięte trzykrotnie by wyglądały schludnie

Węzeł który zapewni Ci elegancję i bezpieczeństwo

Ciężko jest wejść w twoje buty

Pozwól więc że ci je założę

Żeby chociaż tym prostym gestem ułatwić ci życie

[Natuskaa]

Dziecko i kołyska to odsunięcie, separacja, choć w szczytnym celu, bo wzajemnego odpoczynku.

Ogólnie dziwny jest wydźwięk tego wiersza.

 

Niby cel jest szczytny - "pomoc", ale odnoszę wrażenie, że jest tu coś jak godzenie się z zastanym, a nie polepszanie go. 

 

Nie mogę się przez to przebić na tyle, żeby wejść w... no rozumiem, że  z tagów jest "ciąża", ale bez tagów ciężko do tego dotrzeć. Jeśli rzeczywiście to o ciąże chodzi, to chyba coś trzeba dołożyć.

 

Pozdrawiam :)