Idole

[P.S.]

Mamy za idoli ćpunów, neurotyków i hazardzistów.

 

Dostojewski przegrał majątek i szczęście żony.

Kasprowicz, Mickiewicz… zamiast realistycznie

Spojrzeć na świat, są pogodzeni z byciem ofiarami.

Munch leczenia się bojąc, kryje się przed pędzlem w Oslo.

 

Co nas w nich pociąga? Co jest w nich atrakcyjnego?

Zamiast skreślić przez wady, doceniamy ich zalety.

Cenimy, co zrobili dla świata, dla każdego,

Fiodora, Edwarda, Adama, Jana i reszty.

 

W każdym z nas jest Munch, który się czegoś lęka

I ceni nad własną cenę, siebie przy tym krzywdząc.

W każdym z nas jest Fiodor, co chcę pić i się bawić. 

W każdym z nas jest żal, który krzyczy by się poddać.

 

Beata est vita non quae secundum

voluptatem

Est sed secundum naturam.

 

Tego się wstydze. Kim ja jestem, by kogo oceniać?

 

Nwm czm bold jest

[Dared]

@P.S. Ciekawe przemyślenia, są idolami chyba dlatego że ten "krzyk"( tu się nie zgodzę że w każdym) który jest w wielu z nas potrafią urealnić

[Marek.zak1]

Mamy, czyli kto? To po pierwsze, bo niedawni o tych "my" była tu dyskusja i pisząc "my" warto określić w czyim imieniu autor pisze.  Po drugie, jeśli kogoś podziwiam, to za jego / jej osiągnięcia, a wady są częścią każdego, więc, skoro nie stanęły na przeszkodzie w stworzeniu wielkich dzieł, to niech sobie będą, a może tak być, że bez tych wad te dzieła by nie powstały. Pozdrawiam.