Kasztanowe Ludziki

[Dekaos Dondi]

dwa kasztany z kasztanowca

jesienne miały marzenie

skrzydła gdy spadną napotkać

szybować wspólnie pod niebem

 

miłość ich była jak drzewo

wielka na której zawisły

aż kiedyś się wszystko zaczęło

z kolczatki na ziemi wyszły

 

*

nosków klonu smutna mowa

chcą koniecznie być potrzebne

czy możemy przylgnąć do was

pofruniemy z wami chętnie

 

dziwne ptaszki krągłe piękne

wśród jesieni ślicznej złotej

dwa marzenia razem wzięte

by się cieszyć wspólnym lotem

 

*

mówi chory ludzik mały

choć nie znają takiej mowy

to już wiedzą o czym marzy

o ludzikach kasztanowych

 

w pokoiku obok misia

stoją stworki dwa skrzydlate

uśmiechnięte dziecko dzisiaj

gdyby spojrzeć na wiosenną

między nimi fotografię

[Nata_Kruk]

Dekaos... uroczy wierszyk... :)

Ty to chyba z kosmosu zwędrowałeś, bo masz iście kosmiczne pomysły... :))

[Dekaos Dondi]

Nata_Kruk↔Dzięki:)↔Jeżeli tak, to zapewne z Drogi Mlecznej.  Nie cierpię mleka, od czasu, kiedy łyknąłem kilka kropel mlecznych gwiazd, ze spodeczka, leżącym  na horyzoncie zdarzeń, należącym do serwisu deserowego, czarnej dziury:)

Pozdrawiam:))

[Nata_Kruk]

Twoja odpowiedź, równie urocza, jak treść wiersz, poproszę o jeszcze... :)

To jeszcze, to już żarcik, a z Drogą Mleczną zawsze mi było po drodze... od czasu do czasu chadzam po niej.

[kwintesencja]

@Dekaos Dondi Świat wykreowany w Twoim wierszu mnie jakoś tak ujął za serce, pozdrawiam serdecznie!

[Dekaos Dondi]

Kwintesencjo↔Dzięki:)↔A zatem miło mi, że ujął i też↔Pozdrawiam:))