życie rzeką spłynęło

[stanislawa zak]

nie nabierając oddechu
wpadłam do jego rwących kipieli
nurt oddala mnie od brzegu
płynę zachłystując się myślami
mijam
(nie-do)statki
wiry (ce)nowe
od-dech łapię
jak ryba spragniona westchnień
obijam się o kamiennych obiecanek
ostre kanty
omijam zakola (pół)prawd
maneandry głupoty
topię smutki
na falach (rad)ości
i płynę
targana wichrami emocji
to spokojnie
to burzliwie
w towarzystwie rekinów
których ominąć się nie da
płynę
by w morzu opłat zginąć

[Sylwia Chojnowska]

super choć trochę nie gra mi końcówka, ni z tad, ni z owąd taka rymowana, jakby z innego wiersza - ale ogólnie plus za trafne ujęcie szarej codzienności

[zielen oczu]

dawno mnie nie było, ale już się poprawiam.
"jak ryba spragniona westchnień
obijam się o kamiennych obiecanek
ostre kanty"- to mi się bardzo podoba

Poza tym to ładnie, jak już zostało powiedziane troche inaczej o zupełnie nieinnym :)

A ta końców to rzeczywiście trochę taka dziwna w stosunku do reszty- celowe?

zielono n.

[stanislawa zak]

dzięki za wgląd, tak moje drogie to celowe!samo życie, pozdrówka szalone kaszta-nowe

[Jay Jay Kapuściński]

czyta się jednym tchem i to chyba dobrze :)
po prostu życie...

podoba mi się

pozdr.

[stanislawa zak]

jednym tchem bez nabrania powietrza? pozdrawiam niedzielnie cieplusio