Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Najlepsze miejsce do zabawy
jest tylko pod słońcem.
Więc jeśli zmierzasz tam ty,
to i ja się skuszę.

Droga jest daleka
i niejeden raz, jakiś zbłąkany
wiatr uderzy nas burzą w policzek.
Ja będę przy tobie.

Jeśli zaczepisz swym
kruchym skrzydłem o którąś
ze sterczących anten satelitarnych,
pomogę Ci.

Zrobię ciepłej herbaty i okryję twoje nogi,
gdy złapiesz grypę podczas
lotu nad szczytami Alp.

Oddam ci ostatnią kromke
razowego chleba, byś nie opadł
z sił, szybując wyższymi
partiami atmosfery.

Ogrzeję cię
Wysłucham cię
Przytulę cię

Ale obiecaj, że gdy już
tam dolecimy,
to pobawisz się ze mną
choć trochę...

Opublikowano

Zobacz, tak wyglądać powinien Twój wiersz:


Najlepsze miejsce do zabawy jest tylko pod słońcem.
Więc jeśli zmierzasz tam ty, to i ja się skuszę.

Droga jest daleka i niejeden raz, jakiś zbłąkany wiatr uderzy nas burzą w policzek.
Ja będę przy tobie.

Jeśli zaczepisz swym kruchym skrzydłem o którąś ze sterczących anten satelitarnych,
pomogę Ci.

Zrobię ciepłej herbaty i okryję twoje nogi, gdy złapiesz grypę podczas
lotu nad szczytami Alp.

Oddam ci ostatnią kromke razowego chleba, byś nie opadł z sił, szybując wyższymi partiami atmosfery.

Ogrzeję cię
Wysłucham cię
Przytulę cię

Ale obiecaj, że gdy już tam dolecimy, to pobawisz się ze mną
choć trochę...


Poza tym, niepotrzebnie:
Ogrzeję cię
Wysłucham cię
Przytulę cię
/
pomogę Ci.
Ja będę przy tobie.
to pobawisz się ze mną
Więc jeśli zmierzasz tam ty
Jeśli zaczepisz swym
Oddam ci ostatnią kromke
to i ja się skuszę

Zdecydowanie za dużo zaimków osobowych.

Ciekawy pomysł:
kruchym skrzydłem o którąś
ze sterczących anten satelitarnych,


I znowu trzy kropki na końcu zupełnie bezsensownie wstawione.

Jednak, co cenię, poetycko napisane. I tu duży plus.

Opublikowano

śliczny wiersz :)
pełen szczerych wyznać, dobroci i taki .... wesoły :) uwielbiam takie wiersze. Co do tej zabawy...no to któż by śmiał po takim wyznaniu odmówić?!

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

Opublikowano

Dobry debiut.

Pomysł ujęcia życia, jako lotu podoba mi się.
‘Anteny satelitarne’ i ‘partie atmosfery’, brzmią interesująco i nadają całemu wierszowi pewnej świeżości – duży plus.

Forma co prawda kuleje ( Seweryn ujął to dobitnie), ale mam nadzieję, że jeszcze nad nią popracujesz i poprawisz to i owo.


Pozdrawiam
Aneta

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nie pamiętam chwili, w której cisza zaczęła mieć ciężar. Najpierw była tylko brakiem dźwięku, przerwą między jednym oddechem a drugim, niewinną przestrzenią. Potem zaczęła rosnąć. Zajęła ściany, weszła w szczeliny mebli, osiadła na książkach jak kurz, którego nie da się strzepnąć, bo nie jest materią, tylko decyzją świata, by nic więcej nie mówić. Siedziałem naprzeciw drzwi, choć nie pamiętam, dlaczego uznałem je za ważne. Nie prowadziły nigdzie konkretnie. Nie oddzielały mnie od nikogo. A jednak wiedziałem, że jeśli się otworzą, coś zostanie odebrane — nie dodane. Nie było pukania. To jest pierwsza rzecz, którą trzeba zrozumieć. Nie było żadnego dźwięku, a mimo to wiedziałem, że ktoś stoi po drugiej stronie. Nie „ktoś” w znaczeniu osoby. Raczej obecność, która nie potrzebuje ciała, bo ciało byłoby ograniczeniem. Czekała. I w tym czekaniu było coś bardziej niepokojącego niż jakikolwiek ruch — jakby czas przestał być linią, a stał się spojrzeniem, które nie mruga. Wstałem dopiero wtedy, gdy zorientowałem się, że siedzę tam od zawsze. Nie pamiętam dzieciństwa. Nie pamiętam pierwszego dnia w tym pokoju. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek był gdzie indziej. Jakby życie zostało skrócone do tej jednej sceny, powtarzanej bez wariacji. Ręka na klamce nie była moją ręką. Była gestem, który musiał się wydarzyć, bo wszystkie inne możliwości już wygasły. Kiedy drzwi się otworzyły, nie zobaczyłem niczego, co mógłbym opisać. Nie było ciemności. Ciemność jest czymś, co można nazwać. Tam nie było nawet tego. To było miejsce, w którym znaczenie jeszcze się nie narodziło albo już zostało zużyte. I wtedy zrozumiałem, że to nie ja patrzę na zewnątrz. To coś patrzyło na mnie od zawsze, cierpliwie, bez zamiaru wejścia — bo nigdy nie było na zewnątrz. Drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni. Oddzielały dwa złudzenia. Zamknąłem je powoli, z ostrożnością kogoś, kto nie chce obudzić śpiącego w sobie świadka. Ale od tamtej chwili każda powierzchnia stała się podejrzana. Ściany nie są już ścianami. Podłoga nie podtrzymuje — tylko udaje. A cisza cisza nie jest już ciszą. Jest dowodem, że coś przestało potrzebować dźwięku, żeby istnieć.
    • @Waldemar_Talar_Talar spokój i dojrzałość płyną szerokim strumieniem z Twojego wiersza.  Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Leszczym zgadzam się:)  Najlepiej gonić za brakiem kłopotów, bardzo mi się podoba ten pomysł i ta zgrabna myśl :)
    • @Alicja_Wysocka Wszystko w porządku Alu. Głos można zabrać lub nie - jest demokracja, a poza tym to każdego prywatna sprawa i należy to uszanować. A poza tym Ty jesteś kobietą, a więc zawsze masz prawo odmówić i żaden facet (w tym ja) nie powinien ci moralizować. Innymi słowy - wszystko gra. :) Dobranoc...
    • @Berenika97    Przeczytałem i ja. Z Prawdziwą Przyjemnością, jak powyżej komentujący Współforumowicze. I też zostawiłem polubienie jako wyraz czytelniczego uznania. Pozdrawiam serdecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...