Miłość Wody i Ognia

[Dekaos Dondi]

Pani Woda była wciąż wilgotna. Pan Ogień, tyleż samo napalony, co ona mokra. Jednakowoż każda próba zbliżenia, miała destrukcyjne następstwa, choć  miłość była przecudnie wielka. Ona bardzo wylewna, w nim nieustanny żar, że nie jest im dane być razem. Tubylcy z pewną dozą współczucia, obserwowali  nieudane próby zaspokojenia miłości. Aż kiedyś starszyzna wrzasnęła zniecierpliwiona:

 

„Co z wami patałachy? Skopcie dupy przeszkodom utrudniającym, skoro ku sobie pałacie.”

 

Zdopingowani pełnym wiary, pozytywnym dopalaczem, zaczęli skopywać zgodnie z przynależną tożsamością.  Wkrótce osadę nawiedziło dziwne zjawisko. Powódź z pożarem jednocześnie. Zostały tylko mokre, pełne żaru  zgliszcza,  oraz  trupy ludzi i zwierząt, pod błękitnym niebem.

 

[Ana]

@Dekaos Dondi To się dopiero nazywa siła miłości ;) A raczej jej destrukcyjnego oblicza. Czasami.

 

[Dekaos Dondi]

Ana↔Dzięki:)↔No ale, coś jeszcze po tym wszystkim,  z tej miłości na końcu zostało:))↔Patrząc z ich perspektywy, rzecz jasna.

Bo reszta, mogła mieć inne zdanie:)... dopóki mogła:)↔Pozdrawiam:)

[Dekaos Dondi]

TylkoJestemOna↔Dzięki:)↔W zasadzie tak. Jednakowoż czasami trudno przewidzieć, co z czego wyniknie. Można przegapić szczęście, lub faktycznie... odwrotnie całkiem.

Także dla bliźnich pobocznych. Podobno przeciwności napędzają. Brak stagnacji. No ale... żeby nie... ale... ↔Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:))