Pestki Pomarańczy

[Black Field]

Odstawiłam szklaną fiolkę i zapatrzyłam się
na pomarańcze. W świetle słońca wyglądały
jak woskowe owoce na wystawie starego sklepu,
gdzie różowe cukierki sprzedawca wyjmuje z kryształowego
słoika.

Drzewa zasypiały cieniem na trawie, a ja patrzyłam jak
powoli zaczęły szeptać o to, żebyś opowiedział im
bajkę na dobranoc. W ciszy spadających jabłek pytałeś
gdzie jest wiedza, a sok skapywał ci po palcach. Marta
zgubiła klucz do swojego ogrodu.

Miejsca nie potrafią już pstryknięciem palców
zabrać poczucia niepewności. Okna są jak niebo,
tylko tworzą własną galaktykę. Wolę drzewa i latarnie
na pustkowiach. Posadzę w ich świetle pestki pomarańczy.

Zawsze lubiłam siedzieć na progu i palić papierosa. Myślę,
że wynikało to z dobrego punktu widokowego na Twoje drzwi.
Bardzo chciałam być Martą, potem dobrowolnie rozwiodłam się
z Tobą, przed kolacją w restauracji. Jeszcze jakąś
częścią świadomości ukryłam dłonie w kieszeniach.

Pokrojona pomarańcza leży na białej desce na środku
pokoju. Gdzieś w tle zachodzi słońce, a wiatrak kolejny
raz daje mi powód na stracenie świadomości.

[Michał Ziemiak]

Witam!
Powiem, a właściwie to napiszę tak:
1) na plusa jest treść, klimat i pomysł - wg mnie jest tu świeżo i ciekawie
2) no ale... wiesz, mi się baaaaardzo wydaję, że to jest wersowane opowiadanie - jakoś za dużo prozy w tym wierszu... i myślę, że nie będzie to odosobniona opinia...
pozdrawiam!