Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Bardziej na nie. Jeszcze taniec silnymi ramionami mogę zaakceptować, ale pierwszy, drugi i trzeci wers drugiej strofy nie są moim zdaniem logiczną konsekwencją pierwszej strofy, chociaż za taką chcą uchodzić. Rozumiem, że dusza wyszła i upadła (chyba o to chodziło), ale może jednak trochę zmienić? No i oczywiście rymłowanie za mało subtelne.
Pozdr.

Opublikowano

No wiec tak:
To nie dusza upadla lecz kobieta.
Chodzilo mi o to, ze animowana pozadaniem i pieszczotami mezczyzny kobieta potrafi w trakcie wspolzycia zachowywac sie jak tzw."kobieta upadla". A wiec raczej o praktyki seksualne niz uduchowienie. Dlatego napisalam "upadlam miedzy nami", a w dalszych wersach juz wyraznie "upadla miedzy nami" (ja - upadla miedzy nami).
W sotatnich wersach wyrazilam akceptacje dla takiej swobody zachowan.
To poczucie "upadlosci" nie przeszkadza kobiecie w przezyciu romantycznego i zmyslowego momentu zespolenia - "wchlonelam gwiazdy oczami". Czasami wrecz pomaga :)

Dziekuje za wszystkie uwagi, zwlaszcza te slowotworcze ;-)
Wiem ze moj tekst nie jest doskonaly pod wzgledem warsztatowym.
Nie bede go zmieniac, bo nie zwyklam zmieniac rzeczy raz napisanych.
Wole wedlug wskazowek pracowac nad innym tekstem, kiedy przyjdzie na niego pora :-)


Edyt: Aha, do uzywania rymow wogole nie odnosze sie, bo to indywidualna sprawa czy ktos lubi rymy czy nie.
[sub]Tekst był edytowany przez La_crimosa dnia 18-09-2003 20:13.[/sub]

Opublikowano

Z tego mi wychodzi, że jeżeli upadasz "między nami", to znaczy, że on i ona stoją, a jednak ona upadła, wię calbo stoi, albo leży, cokolwiek by to nie znaczyło.
Ujmę to inaczej. Jeżeli p.l. stał się kobietą upadłą, to nie mogło to nastąpić między kimś a kimś, jeżeli ta druga osoba jest p.l.
Jeszcze inaczej. Wyżej wymieniona sytuacja jest możliwa w trzech przypadkach:
a) posiadanie nieodróżnialnej siostry bliźniaczki
b) posiadanie klona osobistego
c) posiadanie rozdwojenia jaźni
Idźmy dalej. Przyjmuję, że sytuacja jest możliwa w jeszcze dwóch przypadkach: to był tylko sen, albo zabłądziłaś na seans filmowy jakiegoś strasznie nawiedzonego reżysera, który bez analizy psychologicznej nie potrafi nakręcić dwóch sekund filmu (czytaj: nie ma pomysłu na film).
O gwiazdach w oczach i ich wchłanianiu, otchłaniach i oceanach naczytałem się w życiu do bólu. Mam uczulenie już, ale i to potrafię wybaczyć, ponieważ kiedyś też popełniłem tego typu błędy:)))
Nie potrafię jednak jakoś wybaczyć nieużywania polskich znaków przy pisaniu poezji. Jeżeli można, to proszę o następny wiersz z "robaczkami"
Pozdr.
P.S. Rymowanie? Absolutnie nie jestem przeciwnikiem, ale trochę przyzwoitości wszędzie się przydaje, więc może subtelniej?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...