W ciszy

[Imion Michał]

Jest we mnie coś takiego,
co obudzone być nie może.
I co noc w strachu usypiam to
coś w mej duszy ciemnego.

A jednak to jest ciągle.
Gdzieś w mej głowy mrokach się czai.
I krzyczy głośno, krzyczy strasznie.
Szepce: "Jestem", szepce: "Wiesz".

I kiedy ja już myślę,
by odetchnąć, powieki przymknąć...
-
-


Jest we mnie coś takiego,
co obudzone być nie może.
I, chociaż się staram i boję,
tkwi ten gwóźdź w mózgu moim.

A jednak to jest ciągle.
Gdzieś w mej głowy mrokach się czai.
Na skrzypiących deskach duszy gra.
I "Jestem." Śpij. "Jestem." Wiem.

I kiedy powieki przymykam,
łańcuchy luzuję, kajdany otwieram...
-
-

Słyszę kroki w mym sercu.
Coś tam stoi, coś się porusza,
W rytmie serca, w rytmie mej myśli.
Nie spocznę ja, nie zamknę powiek.

Na strychu duszy kurzu pełnym,
w oczach moich, w serca podziemiach
zrywa kajdany, łańcuch ciągnie.
Nie spocznę ja, nie zamknę powiek.

Lecz kiedy wzrok opuszczam
i kiedy cicho myśl usypiam...
-
-

[Michał Ziemiak]

Niestety - wiersz do mnie nie trafia. W 99% to wina przekazu - jest tak bardzo piosenkarski (mieszkanka popu i soft-rocka...) i tak przegadany (tu należy wspomnieć o pół-prozatorstwie utowru...), że trudno jest dotrwać do końca... Przykro mi, ale minusik!
pozdrawiam!