Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tripodróż

Wędrowiec.1984
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Wędrowiec.1984

Wędrowiec.1984

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Tripodróż

 

Nie wracam, bom ciekawy co jest w dalszyciągu;
Wciąż biegnę i uciekam, nie chcę się wydostać,
Lecz one ciągle za mną, sieją w duszy postrach,
A z nimi przepotężny, wielki grzybopotwór.

 

Wszechbrama, ciasne wyjście, twór z żelazobrązu;
Dogania mnie, już czuję, zostaw mnie, ach, zostaw,
Pokonam cię, rozerwę, strącę w ciemną otchłań,
Gdzie ręką twardą rządzi rządów wszechpierwowzór.

 

Przybywam, wciąż istnieję, nagi, nadobecny;
Nastąpił samoczynny obcych zjawisk wyrzut,
Więc jestem, powróciłem, piszę ten niezręcznik,

 

Wrażliwy, zmysłoczuły całkiem już w negliżu.
Nie ćpałem, nie wąchałem. Lubię mózg wydręczyć,
A lepszych niż poezja nie ma narkotyków.

 

---

 

Edytowane przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)
9
Wędrowiec.1984

Wędrowiec.1984

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Kapistrat Niewiadomski Kiedyś przeczytałem jakiś tam artykuł, w którym było napisane, że nasza poezja jest jaka jest przez to jaką mieliśmy historię. Dotyczy to również mentalności i ciągłej potrzeby kombinowania, wykształcanej w narodzie już od czasów zaborów.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jest tripodróż, ponieważ mamy grzybopotwora. ;-)

 

Co do dalszyciągu, zobaczymy. W sumie... sam jesten ciekaw. 

1
staszeko

staszeko

Opublikowano
Opublikowano

@Wędrowiec.1984

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Coś w tym jest... Dodałbym jeszcze klimat i specyficzną pogodę: jesień i przedwiośnie, niespotykane nigdzie indziej na świecie.

 

Zupełnie inaczej przedstawia się sprawa w społeczeństwa wyrosłych w dobrobycie, gdzie radość jest częścią etykiety i nawet umierający człowiek, zapytany jak się czuje odpowiada: „Dziękuję, całkiem nieźle”. Jednak chyba łatwiej żyć z taką sztuczną przymilnością.

 

Zatem miło mi. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1
staszeko

staszeko

Opublikowano
Opublikowano

@Marek.zak1

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Słuszna uwaga: radość w Rosji jest oznaką głupoty. Mądry człowiek utyskuje nad swym losem i zapija się na śmierć.

 

Nie jestem tylko pewien czy Polska była kiedykolwiek częścią Rosji... pod zaborem, owszem, ale zawsze jednak Polska...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Lepszych niż poezja nie ma narkotyków :)

Duże uznanie za słowotwórstwo, choć zaiste tekst trochę ciężkawy i ociekający smutkiem. Ja tam stosuję dywersyfikację: raz na smutno, raz na wesoło.

 

Pozdrawiam.

Nie chce czy nie chcę?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...