Spoglądali na orły Piastowie

[Kamil Olszówka]

     Spoglądali na orły Piastowie,

Na wysokim niebie dumnie się wznoszące,

Książę Mieszko ze swym bratem Czciborem…

Spoglądając na orły skrycie marzyli,

By w życiu swym wielkich rzeczy dokonali,

By roztropnie władali Gnieźnieńskim Księstwem…

 

By swe książęce drużyny,

Zawsze tylko do zwycięstwa wiedli,

Na chwałę Księstwa Gnieźnieńskiego,

By pola wrogowi nigdy nie ustępowali,

By ludowi swemu zawsze zwycięstwo ofiarowywali,

By nieprzyjaciele poznali gniew księcia wielkiego,

 

By sami kiedyś jak te orły,

Niepodzielnie królujące na wielkim niebie,

Dumnie sprawowali książęce swe rządy,

W odziedziczonym po ojcach wielkim swym księstwie,

 

Jak małe orłów pisklęta,

Waleczni bracia wielkiego księcia Mieszka,

Od dzieciństwa śnili o wielkich czynach,

Gdy niczym orlęta uczące się latać,

Uczyli się młodzi Piastowie mieczem władać,

Marzyli o zwycięskich w przyszłości bitwach,

 

Marzyli by dorównać chwale swych przodków,

Książęcymi drużynami dowodząc w boju,

I odnieść pierwsze w swym życiu zwycięstwo,

Niczym w dziewiczym swym locie pisklęta orłów,

Patrzeć z góry na ziemie swych wrogów,

Poczuć rozpierające młodą pierś męstwo,

 

Marzenia młodych Piastów,

Choć płynęły wieki całe,

Godnymi będąc przyszłych władców,

Zawsze pozostawały te same,

 

Pojął Mieszko za żonę Dobrawę,

Światłego narodu czeskiego wielką córę,

Gdy w parze z odwagą postąpiła mądrość życiowa…

Powywracawszy drewniane posągi pogańskie,

Przyjął prawdziwą wiarę chrześcijańską,

Karta historii zapisana została tym nowa…

 

Gdy bowiem Dobrawa na świat wydała,

Maleńkiego swego synka Bolesława,

Wróżyli mu wszyscy dokonanie rzeczy wielkich…

Niczym orzeł z zdobyczą w niebo się wzbijający,

Wyniesie swą ojczyznę na wyżyny chwały,

Sędziwi starcy nad kołyską jego przepowiadali…

 

Przyśnił się malutkiemu księciu Bolesławowi,

W drewnianej kołysce przed wiekami śpiącemu,

Przepiękny, biały orzeł wielki,

Zwiastując sławę i wielkość królowi przyszłemu,

 

Sławny Czcibor zwyciężył w bitwie pod Cedynią,

Na wieki okrywając się nieśmiertelną chwałą,

Sięgającą hen w przyszłe wieki…

Gdy kwiat najprzedniejszego niemieckiego rycerstwa,

Ugiął karki przed ostrzem Czciborowego miecza,

Długo nie zapomnieli najeźdźcy swej klęski…

 

Tam gdzie leży prastara Cedynia,

Tam poległa niegdyś niemiecka duma,

Nowa karta historii została tam zapisana,

Karta w historii polskiego oręża,

Karta przez wieki nigdy nie zatarta,

W ciężkich narodu chwilach nadzieję dająca…

 

Tam gdzie leży prastara Cedynia,

Od ponad tysiąca lat,

Tam zaczęła się Piastowskich zwycięstw era,

Która w pewnym sensie, do dzisiaj trwa…

 

Gdy Bolesław Chrobry z licznym wojskiem,

Wyruszył zbrojnie na ruską ziemię,

Obserwował w drodze szybujące nad wojami orły,

A gdy wywijając szczerbcem silną swą ręką,

Trwale zarysował złotą bramę kijowską,

Obserwujące go z nieba pisk głośny wydały,

 

Gdy z biegiem czasu do Prus wkroczywszy,

Władzy swojej czyniąc je hołdowniczymi,

Sen swój wspominał z dzieciństwa,

Gdy granice nowe swego kraju wyznaczał,

Utrudzonym wielce głowę do snu układał,

Sen odmalowywał w królewskiej głowie pięknego orła…

 

Przez wieki kolejne Piastów pokolenia,

Chcąc dorównać chwale swych przodków,

Spoglądali w stronę błękitnego nieba,

Wypatrując pięknych, potężnych orłów,

 

By ojców swych wzorem,

Jak te niezwykłe ptaki,

Królestwa polskiego dzierżąc koronę,

Wzbić się na wyżyny sławy,

 

Jak kiedyś przed laty pradziad jego,

W silnym postanowieniu wielkości trwając,

Spoglądał prawnuk w przestwór nieba wysokiego,

Dla osiągnięcia sukcesów wszelkich trudów dokładając,

 

Aż w końcu wielka Piastów dynastia,

Gdy świat pędził wciąż w nowe wieki,

Niczym tląca się iskierka zagasła,

Jak nikną z oczu spowite chmurami orły…