Snem już nie odpocznę

[Słoń w składzie grafomanii]

Boję się zmrużyć oko 
Bo pod powieką 
Czeka mnie tylko jedno 
Piękna, czysta błogość 
Której nie mogę dotknąć 

 

Każdej zimnej nocy 
Śnię ten sam sen 
Szczęście w mojej mocy 
Nowy, lepszy dzień; 
Z rana znowu cień 

 

Tak chytry łupieżca 
Bo daje mi złapać dech 
Każda myśl rzeczywista 
Umyka, gdy bezsens 
Przybiera rozsądku beret 

 

I mój durny, mały czerep 
Otwiera ponownie rany 
Złych myśli cały szereg 
Rzuca się do blizn bramy 
Ja z kogutem czuję się nabrany 

 

Myślę znów sobie: 
Nabrałem w to wprawy 
Już się nie nabiorę 
Mój mózg jest uprany 
Wciąż widzę te same plamy 

 

Boję się zmrużyć oko 
Bo pod powieką 
Czeka mnie wciąż jedno 
Piękno, czysta błogość 
Której nie można dotknąć 

 

[ais]

Śliczny nick.

[Słoń w składzie grafomanii]

@ais mam nadzieję, że sam wiersz też się spodobał 

[Ilona Rutkowska]

@Słoń w składzie grafomanii mnie się spodobał, bo przekorny taki;)

Małe pytanie w kwestii formalnej... "nabrałem w to wprawy" jest celowe, czy miało być: nabrałem w tym wprawy?

 

pozdrawiam:)

IR

[Słoń w składzie grafomanii]

@Ilona Rutkowska cieszę się bardzo! Jest to zabieg celowy, lubię czasem napisać coś w sposób, który nie jest uznawany za poprawny, a który nie zmienia znacząco przekazu. Ot zboczenie zawodowe 

[Ilona Rutkowska]

@Słoń w składzie grafomanii Tak coś podejrzewałam...;)