-
Ostatnio w Warsztacie
-
yfgfd123 251
Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .
Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości.
Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 44 odpowiedzi
- 767 wyświetleń
-
Heinrich Heine - Był sobie raz stary król (Es war ein alter König) 1 2
Przez Andrzej P. Zajączkowski, w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
- 34 odpowiedzi
- 984 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 1 559 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 752 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 781 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnie komentarze
-
Przez obywatel · Opublikowano
@Berenika97 Jeśli Pani twierdzisz, że gra w zielone ma sens. To jako muzie odpowiem ; sensualnie polubiłem zielone :))) -
Przez obywatel · Opublikowano
@Berenika97Nie zapominajmy, że PLy nie musi być autorem, nie utożsamiajmy :) -
-
Przez Michał Pawica · Opublikowano
kiedy to wszystko się wreszcie skończy jeśli kiedyś się w końcu skończy/będziemy musieli nauczyć mówić się na nowo, bo język, który przynieśliśmy ze sobą, we własnych plecakach, jest mokry, podarty i wytarty w fałdach: podaje słowo „ziemia”, ale znaczy ono to, co wbija się pod paznokcie i w lufy automatów, nie coś, z czego wyrośnie kiedyś pole/maków podaje słowo „sen”, ale znaczy ono piętnaście chwil oddechu wyrwane/po kryjomu polu usianym minami, nie/sprawiedliwy sen we własnym domu podaje słowo „mama”, ale ono brzmi jak ostatnia modlitwa wyszeptana zanim świat/oniemiał więc nie pytaj, o czym jest moja/poezja: jest o rozmowie, która Z każdym dniem staje się coraz trudniejsza, kiedy próbujesz ją Z siebie wydalić pełnymi od ziemi ustami -
Przez Perykles · Opublikowano
A on... Też jakoś znajduje Fajną muzykę Myślałem, że tylko ja Oceniłem go na starcie Nie myśląc wcale Głębia Niewiadomo co Wymiana książek Nieprzespana noc Przespany porządek Nowe flow Rymy Dojrzej Ciało Ruszam ręką Mam wcale Mam niemniej Niekiedy Kiedy wstaje burzy się mój sen W burzy loków moja głowa Aneta coś mówi Ja... Gryzę, smakuję i pluję Duszę się w dusznej duszy Chociaż hmm Niewiem co to jest Wymiana książek Kupiłem chipsy i colę Drę włosy częściej niż piję colę A rytm wybijam nogami Moje poncho złote wisi na krześle Marek wziął dekoder i ogląda Magię Nagości Nie wiedziałem co o tym myśleć więc powiedziałem, że pierdole nie oglądam takiego czegoś Wróciłem do pokoju, w którym mam suplementy, których nie używam by nie przeciążyć wątroby skoro i tak biorę leki Śmieszne rzeczy Tak je postrzegam Wymiana książek jest stabilnym elementem mojego życia Mamy wiosnę czyli nie jest już zima W lodówce trzymam zgniłe warzywa
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się