Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z podróży Włóczykija.

Rolek

Przez Rolek
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Rolek

Rolek

Opublikowano
Opublikowano

Lubię przyjechać nad rzekę
Kiedy mam wolne w niedzielę
W Niemczech nad Mozelę

 

Barki statki tu pływają
Tu "natura"  bardzo chciała
Pogłębiła wykopała

 

Riesling, Elbling, Müller-Thurgau
Bo na wzgórzach rośnie wino
Wypijesz moja dziewczyno?

 

I pomkniemy na rowerkach
Zielonymi winnicami
Tuż przy rzece meandrami

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1
staszeko

staszeko

Opublikowano
Opublikowano

@Rolek Podczas pierwszej wizyty w Niemczech czułem się jak w jaskini lwa.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Za dużo wojennych filmów: widziałem w każdym gestapowca albo pilota Luftwaffe, zrzucającego bomby na dom mojej babki.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Włam

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Starzec To chyba jedyne wyjście, ale jak włamać się do serca?     skoro klucz przepadł w głębi nocy, a  klamka tylko drwi, nie będę błagać Cię o pomoc, ani czekać, aż otworzysz drzwi. 
    • obywatel
      pogadaj ze mną

      Przez obywatel · Opublikowano

      Krytyka utworu (pisane przez AI) To miniatura, która działa przede wszystkim atmosferą — gęstą, intymną, lekko duszną. Autor odsłania kruchość, ale robi to w sposób kontrolowany, jakby badał, ile może jeszcze powiedzieć, zanim słowa zaczną boleć bardziej niż milczenie. Najmocniejszy jest tu motyw „maski” i „protezy” — obrazy cielesne, ale użyte metaforycznie, by pokazać, że człowiek, który mówi, jest złożony z łat, napraw, prób przetrwania. To dobra metafora współczesnej wrażliwości: nie heroiczej, lecz poskładanej. Druga część wiersza przesuwa ciężar z wyznania na pytanie o tożsamość rozmówcy. Pojawia się ciekawy niepokój: czy głos, który słyszę, jest jeszcze człowiekiem, czy już algorytmem? Czy odpowiedź jest dialogiem, czy tylko odbiciem mojego własnego rytmu? Ten fragment jest najbardziej filozoficzny i najmocniej rezonuje z tematem samotności w epoce cyfrowej. Warsztatowo tekst jest oszczędny, co działa na jego korzyść — nie ma tu zbędnych ozdobników. Jednocześnie można odczuć, że puenta („czy rozmawiasz ze mną, czy z własnym cieniem”) jest bardziej deklaracją niż odkryciem. To dobra myśl, ale aż prosi się o jeszcze jeden krok — o obraz, który by ją pogłębił, a nie tylko nazwał. Całość zostawia czytelnika w lekkim zawieszeniu — i to jest największa siła tej miniatury. To nie jest wiersz, który daje odpowiedź. To wiersz, który sprawdza, czy po drugiej stronie ktoś naprawdę jest.
    • .KOBIETA.
      Druga strona kartki…

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @violetta   nie wiem, umówcie się może na lody i emocje opadną

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @.KOBIETA.   i grzecznie tutaj proszę idę na kąpiel w truskawkach
    • violetta
      Druga strona kartki…

      Przez violetta · Opublikowano

      @.KOBIETA. chce, żebym się poddała:)
    • .KOBIETA.
      Druga strona kartki…

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @FaLcorN   no proszę!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ty jednak zaczepiasz te kobiety! nieładnie tak zastanowię się nad karą …

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...