Zgłoś

@andrew   Wiersz o odkryciu, że jest się bardziej obserwatorem własnego życia niż jego autorem.   Zakończenie urwane w połowie zdania oznacza, że podmiot stoi przed czymś nieuchronnym, jeszcze nie nazwanym.

@Lapislazuli   Świetny obraz paraliżu - od fizycznego przez czasowy , po emocjonalny . To stopniowanie od "nie walczę" przez "nie umiem" do tego przełomowego "nie chcę" jest niszczące i prawdziwe jednocześnie.

@Trollformel   Bardzo klimatyczny.    Zakończenie jest najciekawsze- " urwanie chmury w basenie wyparowanych myśli ,  dzień wcześniej". Ulewa przyszła po tym, co już wyschło -  myśli wyparowały, a potem nagle wszystko runęło. Najpierw  emocja a potem jej źródło? :))) 

@Poet Ka   Fascynujący wiersz!  Ukazujesz dualizm biologiczny i społeczneczy. Jest też o próbie zachowania integralności. Przedstawiasz obraz człowieka, który jest rozdarty między biologicznym „oprogramowaniem” a społeczną rolą „korposzczura". Korporacja to lokomotywa, która nie jest „ospała”. (Świetne nawiązanie do Tuwima). Jest napędzana ambicją, presją i ... „sodówką”.  "Sodówka" - krótka chwila ludzkiego połączenia. Jakby to była  prawa półkula korpo.    Dedykacja powoduje, że ta nocna Appasionata, sodówka, wiadukt stają się bardzo konkretne i bolesne. Maszyna ruszyła, ale kogoś już przy niej nie ma.  @Marek.zak1   Korporacje pewnie są bardzo różne, dwie najbliższe mi osoby pracują w korpo, ale żadna by nie zamieniła swojej pracy na inną. Mój Tomek uważa, że płacą mu za myślenie, pracuje w domu na prowincji  i niedługo zapomni, jak wygląda jego warszawskie biuro. :)))  

@Waldemar_Talar_Talar bardzo dziękuje. Pozdrowienia odwzajemniam :)