Tom Bombadil

[RafGraf]

Dziarski Tom Bombadil

Był moim idolem

Żółte nosił buty

I rudawą brodę

 

Na głowie kapelusz

Z wielkim gęsim piórem

Niebieską koszulę

Przepasaną sznurem

 

Życie mu płynęło

Niby dziecka bajka

Zawsze uśmiechnięty

Jak każdego ranka

 

Szedł nad strumień wody

I siadał nad brzegiem

W drzew szum zasłuchany

Wesół ptaków śpiewem

 

Tak z nimi rozmawiał

Jakby z kompanami

Ludzkich nigdy nie miał

Rad był z sobą samym

 

I z kwiatami gadał

I z drzewami milczał

Raczył się piosenką

Potem sobie pospał

 

To co mi najbardziej

W nim imponowało

To że chłop za grama

Nie czuł nigdy strachu

 

Nikt się nie dowiedział

Skąd ten typ pochodzi

Skąd bierze swą siłę

Jak to wszystko robi

 

Tom Bombadil milczy

Lekko się uśmiecha

Świecą mu się oczy

Płynie cicha rzeka

Edytowane 2 Sierpnia 2022 przez RafGraf (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@RafGraf Z dużym podobaniem. Tom był postacią w dodatku magiczną, z dużymi mocami o ile pamiętam :))

[RafGraf]

@aff o dziękuję bardzo, to wygląda dużo lepiej!

-Pozdrawiam

@Leszczym Dziękuję! Tak on totalnie wymiatał, pamiętam że jak byłem mały to chciałem do niego pojechać na wakacje, w sumie dalej chcę. To jego nastawienie zawsze mi imponowało

-Pozdrawiam

Edytowane 3 Sierpnia 2022 przez RafGraf (wyświetl historię edycji)

[Wędrowiec.1984]

To dopiero postać! W dodatku doczekał się wiersza. :)