Śmierć

[Olga Doruch]

ŚMIERĆ

Piękna,
W aksamit czarny ubrana
I kapturem na głowę zarzuconym,
Boso kroczy.
Długi płaszcz
za sobą ciągnie,
a w delikatnej dłoni
srebrną kosę trzyma.
Kto dziś się jej pokłoni?
Przez pola, łąki i lasy
Błądzi, by do celu na koniec trafić.
Później nad szczęśliwcem
Pochyli się,
Czarny kaptur odrzuci,
Ciemne włosy, długie
Muskać będą twarz wybranego,
Czarne oczy przymknie
I ciemnymi ustami
Pocałunek na sinej twarzy
Umierającego złoży.
Odejdzie i
Dalej będzie się błąkać po ziemi.
Piękna,
W aksamit czarny ubrana,
Wzrok pod kapturem chowając.

[Jay Jay Kapuściński]

Przy drobnych modyfikacjach może z tego wyjść naprawdę niezły wiersz.
Ale jak już wybrałaś ten dział, to dlaczego tak krótko?

pozdr.

[Bartosz_Cybula]

"Długi płaszcz
za sobą ciągnie,
a w delikatnej dłoni
srebrną kosę trzyma."

nie wiem czy był taki zamysł, ale przy zastosowanej inwersji szczególny nacisk położony został na czasowniki. Tzn. w pewien sposób "dynamizuje martwą Śmierć", co nie bardzo mi się podoba ze względu na to, iż w dalszej części wiersza peelka raczej nie wykazuje wzmożonej aktywności ruchowej.

Wiersz jest zbyt dosłowny, podałaś niestety kawę na ławę. Nie dałaś szansy czytelnikowi, aby sam mógł domyślić się o czym jest utwór. (dotyczy także tytułu)
Pociąłbym na jakieś zwrotki.

Ostatnia część w moim widzeniu mogłaby wyglądać następująco:
"Wzrok pod kapturem chowając
W aksamit czarny ubrana
Piękna"

Dałoby to wierszowi konstrukcję klamrową a nie tylko zwykłe powtórzenie.

To tylko moje skromne zdanie. Pozdrawiam.