Inne spojrzenie, część 50

[Corleone 11]

    Wijący się w ośmiorniczym uścisku oficer skonstatował po dłuższej chwili, że tym, co odczuwa w umyśle, jest spokój. Odetchnął i wtedy, ku jego własnemu zdziwieniu, woda nie wlała mu się do płuc, chociaż powietrze wydostało się z nich kilkoma kulistokształtnymi bąblami. Ku jeszcze większemu zdziwieniu poczuł, iż patrzy swobodnie, a sól w oceanicznej wodzie nie szczypie w oczy. Zupełnie tak, jakby tym, co go w tej chwili otaczało, nie była ta ostatnia, a nadal powietrze. Jego zaskoczenie osiągnęło jeszcze wyższy poziom, gdy spojrzawszy w prawo, zobaczył obok siebie postać Jezusa. Swobodnie jakby stojącą dwa kroki od niego, nie zaś unoszącą się w wodzie. 

   - Jak Twoje wrażenia? - Pan Wód zadał pytanie swobodnym głosem i tonem tak, jakby okoliczności były całkowicie zwyczajne. - Podoba ci się udzielana nauka? Postanowisz zmienić swoje myślenie i postępowanie, czy po raz - tu dla lepszego efektu Jezus zrobił przerwę i minę, jakby się zastanawiał - trzeci w tym życiu chcesz doznać wrażeń topielca? A może - tu Mówiący Pod Wodą znów zawiesił na chwilę głos - masz ochotę na wrażenia innego rodzaju? To spójrz tam - wskazał w dół, przesuwając palcami lewej dłoni po macce wciąż więżącej go ośmiornicy. 

   Po trwających wciąż wrażeniach oficer już nie zdziwił się, słysząc docierający doń swobodnie głos. Tak, jakby - jako rzekło się poprzednio - otaczało go powietrze, a nie woda. Ale przeraził go słyszalny trzask jakby gwałtownie zatrzaskujących się wielkich szczęk. Jeszcze bardziej przeraziła go wibracja, powstała na skutek tegoż zatrzaśnięcia się. Bał się spojrzeć we wskazaną stronę, jednakże coś, jakaś duchowa siła - takie odniósł wrażenie - zmusiło jego oczy do spojrzenia w kierunku źródła dźwięku. Ujrzane z odległości, jak zdążył ocenić, kilkunastu metrów, blyszczące bielą kły wydały mu się duże. Nim pomyślał, jak wielkie naprawdę muszą być, drugi trzask zamykanych gwałtownie szczęk objął go wywołującą jeszcze większy dreszcz wibracją. Trzask - tu sam znów zdziwił się tym wrażeniem i tą myślą - także widziany, a nie tylko słyszany. 

   Jezus spojrzał pytająco. Oficerowi wydało się, że we wzroku Spoglądającego dostrzegł obojętność. 

   - Niech ci się nie zdaje, że jest mi obojętne, co postanowisz - Pan Ludzkich Oddechów przemówił równie swobodnie, jak poprzednio. - Nie jest. Ale jakkolwiek zadecydujesz, będzie to twój wybór. A więc i twoja odpowiedzialność. A ja zgodzę się z nim i go zaakceptuję. Zaś, co za tym idzie - czy też płynie, jak wolisz - Stwórca Wody poruszył naprzemiennie palcami tym razem prawej dłoni - następstwa twojej decyzji staną się twoimi przeżyciami. 

   To powiedziawszy Jezus, patrząc oficerowi prosto w oczy, rozłożył ręce w pytającym geście. Uczynionym równie łatwo, jak poprzednio. 

   - To jak będzie? 

   Cdn. 

 

   Voorhout, 31.07.2022

 

 

Edytowane 7 Sierpnia 2022 przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)

[Corleone 11]

   Ago, Wiesławie - bardzo dziękuję za wizytę i czytanie. Jak zawsze, miło mi Was gościć

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. 

   Dobrego dziś i serdeczne pozdrowienia .