Ɗoҍɾყ Տɑʍɑɾყեɑղíղ

[Dekaos Dondi]

Śmierć była dla niego kulminacją życia,

w którym większość szła jak po grudzie.

 

Obok ścieżki wykopał grób.

 

Poukładał estetycznie narzędzia ułatwiające:

sznur, łopatę, siekierę.

 

Wielu zacnych w sławie, bogactwie i rozumie,

przechodziło obok,

lecz każdy w obojętności na jego prośby zostawszy,

nie chciał go zabić.

 

Samobójstwem gardził. Nie był egoistą.

 

Jako ostatni nawinął się biedny w szacie,

acz bogaty w miłosierdzie. Rzekł:

 

— Rozumiem. Też mi cholernie trudno.

W czym mogę pomóc, smutny człowieku?

 

Wtedy nagle radosny człowiek, rozbił mu siekierą głowę.

Ciało wrzucił w dołek i zakopał.

Spełnił dobry uczynek. Zaczął misję dobroczynną.

Życie nabrało sensu.

 

Nie pragnął już umrzeć.

[Dekaos Dondi]

Gosława↔Dzięki:)↔Raczej od moich tekstów, wszystko jest lepsze:)

Chyba  tak, jak już↔Cierpię na syndrom przesadnej skromności-xd

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:))

Pozdrawiam:)