Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Myśl...

koralinek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Łukasz Wiesław Jasiński

Łukasz Wiesław Jasiński

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@koralinek

 

Mój przypadek jest szczególny i wyjątkowy: nie da się go nigdzie skategoryzować - wrzucić w jakieś ramy społeczne, potocznie: wrzucić do jakiegoś worka, dlatego też: zostałem wrzucony, ojej, wyrzucony na margines życia publicznego, owszem: mogę pracować - tylko i wyłącznie przez siedem godzin dziennie i przez pięć dni w tygodniu - każdy pracodawca musiałby stworzyć mi odpowiednie warunki pracy (sam by zarabiał: składając wniosek o dofinansowanie z Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych), musiałby również praktycznie, a nie: teoretycznie - respektować: Konstytucję Trzeciej Rzeczypospolitej Polskiej, Kodeks Pracy i Kartę Praw Osób Niepełnosprawnych, tak: musiałby mi wypłacać minimalną pensję krajową, tak więc: 1620 zł plus 3200 zł to - razem: 4820 zł - tyle miałbym na rękę co miesiąc, tymczasem: po co mi tyle kasy? Aby inni mogli żyć za darmo dzięki mojej pracy - lekko, przyjemnie, wesoło, beztrosko i bezpiecznie - o nic się nie martwiąc? Mało tego, miałbym wtedy na głowie: pracodawcę, pracowników, związek zawodowy i kościół, bo: każdy chciałby z tego skorzystać i w zamian nic nie dając, a teraz mam takie obowiązki: opłaty - czynsz, śmiecie, prąd, rata, rata kredytu, abonament za smartfon, sprzątanie mieszkania, robienie zakupów, gotowanie i pranie, panie rabinie, proszę nie słuchać niewiast - to istoty egoistyczne i narcystyczne i zawsze tworzą sztuczne problemy tylko po to, aby własne winy zwalać na mężczyzn, zamiast wziąć odpowiedzialność za własne wybory życiowe, kończąc: dziękuję za rozmowę i miłego dnia.

 

Łukasz Jasiński

 

Wyrywek mądrości

 

          Badanie zostało przeprowadzone dnia dwudziestego piątego maja w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym roku ze względu na całkowitą utratę słuchu.

          Wynik badań psychologicznych: rozwój umysłowy oceniany w oparciu o wyniki badań Skalą Leitera kształtuje się powyżej poziomu inteligencji przeciętnej. Orientacja przestrzenna, koordynacja wzrokowo-ruchowa jak również funkcja grafo-percepcyjna powyżej normy dla wieku. Na dobrym poziomie myślenie logiczne i rozumowanie przez analogie. W sytuacji zadaniowej, która nie angażuje mowy, chłopiec chętnie i samodzielnie pracuje, dobrze koncentruje uwagę i jest dość wytrwały. Nie inicjuje kontaktu werbalnego. Odpowiada na bardzo proste pytania dotyczące klocków, obrazów itp. itd. Na pytania oderwane od konkretnej sytuacji reaguje zahamowaniem, a nawet przejawami negatywizmu - buntem. Niepewny, nieufny i gotowy do natychmiastowego wycofania się z kontaktu w obliczu niepowodzenia.

          Jest to formalnoprawny dowód potwierdzający, że posiadam wrodzoną inteligencję jako osoba z nabytą niepełnosprawnością - niesłysząca, nielegalnie - bezdomna, jednak: myśląca - samodzielnie.

 

Łukasz Jasiński (2019)

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • EsKalisia
      wydaję książkę

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ...symbolicznie wzrok   się poprawi, gdyby cwiczyc świadome patrzenie:) 
    • EsKalisia
      Chaos

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      ...to z niego powstał porządek świata  lubię to sobie powtarzać  wtedy wybaczam sobie                    okruchy pełne skruchy                    drobinki kurzu niezmiecione                    stare błędy w mym zabalaganionym zyciu czy lubię wtedy mój rozgardiasz? nie wiem jestem w stanie myśleć  dopiero gdy posprzątam   
    • obywatel
      wydaję książkę

      Przez obywatel · Opublikowano

      inny tytuł i okładka, a w zakładce — „wszystko, co już pomyślane, to zostało zapisane”. jaki sens nadawać kolor morzu, skoro samo wzięło odcień nieba? jaki sens budować góry, kiedy same rosną wielkie? jaki sens w szukaniu sensu, który wszystko zmienia?   pytający już zadali wszystkie, usłyszeli wszystkie odpowiedzi, ale świat nie stanął. my — styrani jak papugi — powtarzamy błędy, tak jak lustra — wciąż, bez przerwy. nie ma głupich, bo już każdy mądry; są ci, którzy brakujące piszą strony, są ci, którzy piją wprost ze studni. diabli wzięli kompas.   moja książka — bez tytułu, bez okładki — ma zakładkę, a w niej drobne datki z wczorajszego dnia. jestem, byłem — a następne porzuciłem jak otwartą stronę. bo kto weźmie niekończącą się historię, gdy wydaję książkę z biblioteki, która pęka w szwach   perspektywa człowiek nie widzi dobrze ani w dal, ani z bliska bez perspektyw na przyszłość z perspektywą, że jest i ma ją mikroskop i luneta i wie,  skąd dalsza się wzięła
    • Leszek Piotr Laskowski
      Fantazyjna lekkość.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Fantazyjna lekkość”   Najlepiej jest mi wysoko, wśród chmur, gdzie wiatr moje skrzydła unosi co dnia. Tam cisza układa najpiękniejszy wtór, a świat ma łagodność i jaśniejszy blask.   Czuję tę lekkość jak piórko na wietrze, gdy wolność otwiera ramiona bez słów. Tam czas nie przemija w szarej poniewierce, bo każda chwila płynie pośród snów.   To jest schronienie dla dusz niespokojnych, dla ludzi, co częściej patrzą ku gwiazdom. Dobrze mi jest wśród serc tak podobnych, co zamiast po ziemi — wędrują wyobraźnią.   Lecz każdy powrót sprowadza mnie niżej i skrzydła powoli opadają w cień. Codzienność dotyka chłodem coraz ciszej, rozsypując marzenia na zwyczajny dzień.   Jednak tam powracam przy każdej sposobności, choćby na moment, na oddech, na znak. Bo coś mnie przyciąga z tamtej lekkości, co każe mi wierzyć, że można żyć tak.   I nawet gdy życie przywoła mnie znowu, a szary mus spłynie po szybach jak deszcz, ja jestem wciąż w cieple zielonego domu, gdzie myśli jak ptaki odlatują hen.   Bo nie każde skrzydła są dane dla ciała, nie każdy lot widać w błękicie nieba. Czasem dusza sama nauczy się latać, choć stoi w milczeniu pośród zwykłych spraw.   Są ludzie stworzeni do życia na ziemi i tacy, co zawsze ku obłokom lgną — bo nawet gdy wrócą do swych obowiązków, sercem nadal wysoko nad światem tkwią.   Leszek Piotr Laskowski.    „Ten wiersz dedykuję powiększającej się grupie moich przyjaciół z naszego zielonego polskiego portalu literackiego. Dobrze, że jesteście. Dziękuję Wam ❤.”    
    • Sylwester_Lasota
      Stalin grad

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję!  Również pozdrawiam. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...