Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nieważne damy wielkiego świata
z okładek gazet pudrowe lalki
gdy się w zagonach schyla beatka
oko me pieszczą jej białe majtki

i po cóż drogie restauracje
kiedy beatkę tuląc w ramionach
ziemniak z ogniska - pyszna kolacja
a mleko świeże jak wprost z wymiona

gdzież mi tam szukać wyniosłych pociech
na przekór sercu własnemu schlebiać
cudzym opiniom - gdy tu przy płocie
czeka beatka - taka jak trzeba

 

 

 

Opublikowano

Zgadzam się z przesłaniem, fajna dziewczyna z sąsiedztwa jest najlepsza, a i sam poszedłem niegdyś tym tropem. Z tymi ziemniakami z ogniska też jestem za, z tym, że im to szybko przestaje wystarczać, no bo jak się bierze rokującego, to są też oczekiwania. Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wielkich liter w wierszykach nie używam nigdy i dla żadnej Beatki nie będzie wyjątku. To nic osobistego, Beatka z pewnością to rozumie ;>

@Marek.zak1 Rzecz w tym, by nie dać sobie wmówić, że nie jest ładne to, co Ci się podoba ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zupełnie niepotrzebnie wiążesz użycie bądź nieużycie wielkiej litery z wyróżnianiem czegokolwiek. Małe litery w wierszu zawsze - bo tak mi się podoba wizualnie, po prostu. Wielka litera w tytule - też zawsze, bo kiedy przeglądam forum, mam wrażenie, jakby ich brak w tytułach innych autorów wynikał z niedbalstwa. Ot i tyle ;>

 

Ja czegoś takiego nie dostrzegam.

I chwała Ci za to. Są jednak osoby (w liczbie przytłaczającej), które nie są w stanie zostać przy własnych odczuciach wobec naporu opinii tych, którzy "wiedzą lepiej". Problem stary jak świat i w niejednym wierszu przeze mnie poruszony.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo się cieszę, tym bardziej, że swojskość w tym wierszu jest..hm, dwupoziomowa ;>

Opublikowano (edytowane)

Podoba mi się wiersz, bo wychodzi nieco ponad modne poprawności.

 

Nie rozważając, gdzie kończy się dobry i zaczyna y smak, sam zapewne

 

wybiorę też ten tzw. „swojski”, nawet z umorusaną buzią, bo jest bliższy

 

i mnie i rzeczywistości. Ciekawie dopasowany przekaz klipu. Niby straszny,

 

bo z diabelskimi pozdrowieniami, ale pewnie bliższy „młodzieżowemu”

 

odbiorcy. Nieważna otoczka grunt, że wybrzmiewa pozytywnie.

 

Fajny przekaz, pozdrawiam.

 

 

 

 

Edytowane przez jan_komułzykant (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję! Trochę obawiałem się marudzenia kierowanego ową modną poprawnością, że niby szydzę z wsi albo coś równie odklejonego od rzeczywistości. A trochę świadomie do tego sprowokowałem używając w tytule określenia, które w oderwaniu od treści można by uznać za szydercze. Ale jak na razie chyba wszyscy łapią, o co chodzi, nikt się nie pieni ;>

Klip nie jest konieczny do odbioru - ot, wrzuciłem, bo mi ta piosenka przyszła do głowy, wymowa wierszyka mi się z nią skojarzyła ;>

Dziękuję za pozytywny odbiór!

Opublikowano

@error_erros Szowinistyczne byle co. Wiersz 65+, napisany z perspektywy własnego dziadka, jeśli pokusimy się o interpretację, że beatka jest żoną lub córką, wspomnianego dziadka, to wszystko zostanie w rodzinie.

Dobrego popołudnia

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Opublikowano

@Somalija @8fun Dobrze, już wystarczy. Załapałem, że nie jestem na tym forum mile widziany. Nie rozumiem, dlaczego niektórych tak bardzo uwieram, ale biorę to na klatę. Macie mnie z głowy.

Opublikowano

@error_erros Erosiku, aż muszę zaingerować:) chlopaku, nie przejmuj się uszczypliwymi uwagami niektórych komentujących, no coś Ty. Nie daj się zastraszyć. Przecież każdy ma prawo się wypowiedzieć, a styl i treść komentarzy odzwierciedla miejsce w jakim znajduje się komentujący, niewiele zaś mówi o samym wierszu. Obserwator rzeczywistości (w tym przypadku Twej twórczości) poprzez odbiór i potrzebę wyrażenia siebie w takich czy innych słowach ukazuje jedynie swą strefę cienia bądź też światła i tego co jest w nim samym do przerobienia lub co już przepracował. Jest to wiedza cenna przede wszystkim dla niego samego jeśli ma chęć i energię by się sobie przyjrzeć. Tendencja ucieczkowa od własnej głębi i deficytów poprzez wyliczanie innym potknięć jest czymś do czego każdy ma prawo. Potraktuj proszę  komentarze jako odyseję po duszy drugiego czlowieka ale nie przeglądaj się w nich jak w zwierciadle:) być może to droga donikąd;) a być może  każda droga jest dopuszczalna i daje możliwość rozpoznania natury wlasnego umysłu i iluzji. ale co ja tam wiem hihi chciałam tylko pocieszyć i pokazać, że jestem z Tobą:) 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie bocz się. Pisz, jesteś czytany. Dla mnie ten wiersz jest w przestarzałej estetyce. Chociaż próbuję sobie przypomnieć kolory majtek moich babć i pamiętam różowe i w kwiatowe wzory, ale białych nie pamiętam, więc może beatka jest młodsza...

Dobrej nocy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • II.
      Wujek Wołodia ma do tego dryg (Ty wiesz, co!)

      Byliśmy na rowerze: ja, kumpela, i jej gach,
      Nagle mi puściły śruby w mimośrodzie!
      Rama mnie bach, spodnie w piach,
      Rower do kasacji, przyrodzenie jakbym dopiero co się urodził!

      Ale w Piterze mówią, że mój sąsiad, były szpieg , jeden z perełek z korytka KGB,
      Wujek Wołodia, tak nazywają go, ma do tego niezły dryg…

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Posiedź jeszcze, wujek Wołodia dokręci kilka śrub.
      A ciocia Natasza nas zaszyje, milcząc jak grób!
      Cała rodzina, cały blok ją na zabój kocha!
      Ciocię znaną jako Bomba (albo Gocha Locha),
      kochają wszyscy, a do tego, prokuratorski złożyła ślub!

      Więc, ciociu, co jeszcze możesz nam zszyć? Wujek Wołodia nam wszystkim kibić tak zwęził, że zaczęła pić!
      Wszystkich nas związała jego wątpliwego wątku wątła nić!

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Wuju, wy, chwała ci chór wujów dostojny!
      Wuju złamany, odkręć śruby tej wojny!

      Wujku Wołodia, d dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, d, dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, dokręć, błaga cię Twój lud,
      Wujku Wołodia, rozkręć, blogi, Twój lód błogi!

      Wujku Wołodia, do kręć do wszystkich.... śrub!
      Wujku Wołodia, kręć aż po sam....
      Grób!

      III.
      [...]
      „To minie, jak nad Moskwą majowa burza”

      Jak łzy Ukrainy, jak w ustach palce brudnego psa
      Jak legitymacja członka z ramienia spod ciemnej gwiazdy,
      Jak przesłuchanie w chłodni – aż bać się strach!
      Jak korytarze ponure Łubianki,

      Jak gaz z Nord-Ost, który na cel bierze wiatr,
      Jak niesforna sfora federalnych majorów,
      Sewastopol, Donieck i Ługańsk, wagnerowcy i Specnaz,
      Jak pałujący kobiety chłopcy z Omonotworu...

      To na pewno minie,
      Minie jak zły sen!

      Z mokrym workiem nadzianym na mój durny łeb,
      Ślady na dłoni rażonej paralizatorem,
      Jak moja Rosja, czarny więzienny jem chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko zniknie wnet jak nocna zmora!

      W jaki ślepy zaułek wpędził nas marny los?
      Ale gdzieś na horyzoncie widzę światełko
      Upartej nadziei, wiodące w tunelu głąb...

      Uwierz mi, to też minie!

      Jak swastyka Ruskiego Mira,
      I dym pożarów niesiony przez wiatr,
      Wyroki na dzieci z Penzy i Pitera,
      I policyjna suka nabita dziećmi po dach!

      I twój telewizor, z którego pluje Sołowjow,
      Paragraf 228 i kocioł o piątej,
      I chłopcy z prewencji tępo się śmiejący,
      Gazując kobiety, chłopców i brzdące...

      To wszystko minie jak inne miesiące:
      Jak grudzień, styczeń, luty, maj…
      Minie, bez wątpienia minie!
      Na razie w to im graj
      Ale to ich już ostatnie pląsy!

      Jeszcze mam mokry worek nadziany na dumny łeb,
      Na dłoniach ślady po pieszczocie paralizatora,
      Jak moja Rosja, łykam więzienny chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko minie jak ta sfora od majora!

      Wszystko to wkrótce odejdzie wstecz!
      Za rok, za miesiąc, nawet za godzinę;
      Jeszcze wczoraj dyktator imperium miał u stóp,
      A dziś milczy jak grób:
      Teraz to tylko starzec w kostnicy, zimny trup !
      Wszystko kiedyś minie!

      I bramy Lefortowa runą, kraty - wyrwane z ram,
      A moja Rosja w końcu obudzi się ze snu,
      Jak ten zdradzony podwójnie malezyjski wrak,
      I wiosna w końcu zawita na twój lodowaty próg…

      W jaki ślepy zaułek zaprowadził nas marny los?
      Lecz gdzieś na pochmurnym horyzoncie widzę
      Zapomniane światło, co mnie wyprowadzi stąd!

      Uwierz mi, to też minie!
      To przeminie, na pewno! Na pewno przeminie,
      Za godzinę, za chwilę…
      To wszystko minie!

      IV.
      Hm                                            H7
      Wybaczcie piechocie, że bywa bezrozumna ona tak:
                  Em                                  F♯7
      Ty zawsze na wylocie, gdy nad ziemią wiosna idzie w tan,
                 Hm                  A7               G
      Po chwiejnych schodkach schodzisz w werbli takt…
                  Em  in              Hm/F♯     F♯7        Hm
      Zapłacze po tobie tylko wierzba, siostra wierna twych lat.

      Nie ufaj pogodzie, gdy świat cały skryje się w gęstym dżdżu,
      Nie ufaj piechocie, gdy bitne pieśni wciąż śpiewa bez tchu,
      Nie ufaj jej, nie wierz, gdy słowiki zakrzyczą na cały sad.
      Muszą rozliczyć się jeszcze życie i śmierć ze swych spraw

      Ten czas cię nauczył, że tylko w okopie znajdziesz sens i treść:
      Na przestrzał otwierasz życia drzwi tu...
      Towarzyszu, dziękuję ci za Twój hojny gest:
      Jesteś wciąż w boju i tylko to jedno cię zrywa ze snu –

      Dlaczego odchodzisz, gdy nad ziemią wiosna tańczy do utraty tchu?
      I: dokąd uchodzisz, gdy za plecami jej pieśń cię budzi ze snu?

      Edytowane przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...