geneza nadziei

[kall]

gdy powstała
nadzieja
zapomniano dodać szczypty
zrozumienia

słowa wydawały się
nicością
nicość zaś bezmiarem
bezmiar – stonowanym odcieniem
zieleni

szept bolał
ciężki od nadmiaru spojrzeń
zaplątywał się w pajęczynie
westchnień

gdy powstawała nadzieja
ktoś nieuważny odmierzył
zbyt wiele wiary

smutek mieszał się z uniesieniem
niczym powstające opary
z powietrzem

gdy powstawała nadzieja
ludzie oczekiwali
cudu...

Szanowna Pani w zieleni!
zostawiłaś
łzy

* * *

A mówiłam Ci
- nie ufaj każdemu

[kall]

było chwilę w warsztacie. teraz jest tutaj.
nie jest to utwór okolicznościowy. aczkolwiek natchnieniem były ostatnie wydarzenia
pozdrawiam

[kall]

dziękuje bardzo za odwiedziny :)
Alter Net - podoba mnie się twoja modyfikacja... Jednakże - wybacz mi, tutaj zostanę przy dłuższej wersji ;)
Pansy - racja. Nadzieja zawsze człowiekowi potrzebna ;)

Pozdrawiam
Kalina

[Luthien_Alcarin]

najlepsza druga strofa: bardzo smaczna;)

Trzymaj się ciepło
Agata

[kall]

Luthien : dziękuje Ci bardzo za ciepłe słowa i za odwiedziny:)
Alter Net : z wiersza stworzyć wiersz - też sztuka...:)
Pozdrawiam
Kalina

[Mea Liberta]

"geneza - zespół warunków i przyczyn, które się złożyły ba powstanie, pojawienie się, rozwój czegoś, pochodzenie" Słownik Języka Polskiego wyd PWN 2002.
słowa=nicość=bezmiar=nadzieja - tak mozna to oględnie odczytać. Nie podoba mi się. Poza tym kolor zielony przypisywany nadziei, to stereotyp, któregopełno wokół.
w trzeciej zwrotce proponuję "w pajęczynie" przenieść do kolejnego wersu. Takie rozrywanie, jakie pani przedstawia nie sprzyja odczytaniu i nie jest atrakcyjne. W kolejnej strofie również przeniosłabym "odmierzył" do kolejnego wersu.
Proponuję likwidację wielokropka, jeśli nie stosowała pani interpunkcji w reszcie utworu.
Tyle ode mnie. To pierwszy pani utwór, który mimo w/w uwag, podoba mi się.

pozdrawiam:)