Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Cudo, które samo się przeczytało, ja tylko spoglądałam z boku. Prawie wszystko zostało już powiedziane, więc powtarzać nie będę- bo celu to raczej nie ma, chociaż może, zresztą ja nie o tym miałam:) Pozachwycam się jeszcze trochę tu, za zgodą szanow(a)nego autora, oczywiście.

pozdrawiam

zielona

Opublikowano

Jayu. Sprawa ma się tak: różne słowa mają różny ładunek, nie chodzi tylko o słowa tzw. mocne. "Łże" nie pokrywa sie całkowicie z "kłamie", a zważywszy na stronę dźwiękową, wybierając "kłamie", tak jak groziłeś, poważnie zubożyłbyś całą tę historię. Dla mnie wiersz pozostaje zapisem frustracji okołokryzysowej, biedronka ze sfingowaną śmiercią rzeczywiście wywołuje uśmiech; zastanawia mnie "przemyślaność" całości - po pierwsze nie wierzę Ci, że nie miałeś w szkole onomatopei (chyba, że jesteś aż tak młody), po drugie - do całej okołomagicznej otoczki pisania wierszy warto podchodzić z dużym dystansem i dużo czytać o warsztacie. Znajomość puli, z której możesz czerpać, naprawdę pomoże Ci pisać, nie tylko wiersze. Słowo poezja - w miarę wiernym tłumaczeniu - oznacza wszak "robota"...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ale ja nic nie groziłem, to było tylko postanowienie, nic na siłę. W szkole naprawdę nie miałem onomatopei (jestem w pierwszej klasie liceum). Wierszy znanych przyznam się mało czytam, ale nałogowo przesiaduję na forum więc to na pewno daje mi również bardzo dużo.

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma Jestem pełen pokory dla Twojego odczytania. Wszystko przyszpiliłaś,. Ale Czarownice tak mają. Dziękuję Ci :-)
    • @LessLove Dla mnie to wiersz  w czterech odczytach . Wnioski: 1. mądrość- nikt nie zna wszystkich odpowiedzi. Mądrość to przyznać się i iść dalej.  2.Przemijanie- oczywiście wszystko przemija. Zostaje tylko to, co zasiane. 3.wiara i nadzieja - nawet jeśli coś umiera to zawsze jest promyk nadziei pod nowe. W new sequelu ludzkości... - to jest początek. Trzeba mieć wiarę. 4. O poecie- smutne trochę, bo artysta  żyje i maską i prawdą .Prawdziwa sztuka jest ukryta.  Każdy poeta , artysta żyje podwójnie.   Trochę schematycznie dziś ;)  Pozdrawiam   
    • @Wiechu J. K. ja też bardzo lubię a najbardziej czerwone porzeczki

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...