W oddechu snu

[Koziorowska]

Nie wynurzaj się spod moich powiek,

najcudowniejszy śnie.

Nie opuszczaj równie grzesznie,

jak przyszedłeś. Pragnę delektować się

Tobą, gdy mojej codzienności

zabraknie ciepła, nie wystarczy

zielonego westchnienia.

 

Chcę rozkoszować się skórą,

niegrzecznym zmartwychwstaniem

w moich objęciach.

Przykrywam się miękkim, przytulnym ciałem,

aż po serce, otulam pięknem

rzeźbionym niby w marmurze,

niby w oddechu snu.

 

Scałowujesz zachłannie łzy

z mojego sumienia, przygarniasz szept,

w którym wciąż lęgnie się mój krzyk.

 

I wiem… Pewnego dnia zabraknie snów,

zabraknie żalu i łez po tym,

co mogło łączyć, a co nagle podzieliło.

[Waldemar_Talar_Talar]

@Koziorowska  -  witaj -  pięknie wyszło  - niegrzeczne zmartwychwstanie 

                                             zielone   westchnienie żal i łzy to wszystko bardzo

                                             mocno poetyckie - wiersz na piątkę - 

                                                                                         Pozdr.zadowoleniem.                      

[Koziorowska]

@Waldemar_Talar_TalarOjej, bardzo mi miło, że mój tekst przypadł Ci do gustu. :) Pozdrawiam słonecznie.

[sisy89]

Przepiękny wiersz i może tak lepiej, bez żalu i łez... 

Pozdrawiam serdecznie :)