Nowy Świat

[MichałSikora]

 

Zmierzch starego świata zapadł powoli jak zmrok:

 

najpierw niebo zasnuło się czerwienią,

potem pociemniało, poszarzało,

ale nim pierwsze gwiazdy zdążyły zajaśnieć nadzieją —

zapłonęły lampy nowego świata i zagłuszyły gwiazdy.

 

Starzy opowiadają o starym świecie.

 

Gromadzą się przy ognisku na betonie,

dorzucają do ognia drewniane pamiątki, papierowe książki,

a nad ich głowami świecą białe jarzeniówki latarń —

nie ma już miejsca by rozświetlić mrok,

nie ma już lasu, żeby zebrać chrust.

 

Już nawet u góry nie ma ciemności.

Już nawet tam nie można spojrzeć, by odpoczęły oczy.

Nie ma ucieczki.

Lampy sięgnęły i poza i ponad horyzont.

 

Bóg jest wszędzie.

 

W starym świecie nie było a ludzie wierzyli.

W nowym jest —

dlatego nie wierzymy.

 

Modlimy się do Niego, kiedy nam lekko.

Pokładamy w Nim całą beznadzieję.

 

Idę świecącymi kolorowo ulicami nowego świata — sam.

Omijam przechodniów, a oni omijają mnie.

Patrzymy, ale zabroniono się dotknąć.

Dotyk jest zakazany.

Wolno tylko patrzeć.

 

Kapłani ciągle mówią.

Tyle nam mówią.

Z każdym zdaniem,

z każdym strumieniem słów, który leje się na nas z ich ambon jak deszcz,

wiemy coraz mniej.

Ich słowa obmywają z nas wiedzę i zabierają sens.

Stare słowa niosły znaczenie —

nowe słowa znaczenie odbierają.

 

Wbrew temu, co mówią kapłani,

stary świat chyba…

Wbrew temu, co mówią kapłani,

to chyba teraz jest coś nie tak.

 

Bóg daje nam i daje,

i daje, i ciągle nam daje,

a jedyne, czego żąda w zamian,

to byśmy Go kochali.

 

Noc się nie kończy a dzień nie zaczyna.

Jedynie zegary odmierzają czas.

Migają, licząc mi setne sekundy,

Nastawiają mi budzik, a ja kładę się czuwać.