Zgłoś

Idę, jak chłopka, przez swoje życie, na łące śladem skoszonej ławy. Źdzbła w pęki zbieram, na bok układam. Snopki przewiążę powrósłem z dłoni. I każdy snopek, to doświadczenie, co jest fragmentem czegoś większego. I każdy wierszyk, który napiszę wiąże mi trawę dla koszącego. Odmierzam dystans; plecy już bolą, już w drugiej części uprawiam rolę. Żnę kosą chwile, oddzielam ziarno. Żnę ręcznie życie, mam wolną wolę. Nieokrzesana i nie ubrana, bez konwenansu i z sierpem w dłoni. Słońce mi w oczy, spierzchnięte wargi, skóra rumiana, chociaż czas goni. Proste potrawy i proste życie, jasne zasady i słowa szczere. Lubię co proste, dziś niezwyczajne, na co dzień szczęścia dają mi wiele.

@Alicja_Wysocka   Osobiście potwierdzam! :)) U mnie tak jest - najbliżsi jak dzwonią , to wiedzą, że muszą to robić długo. :))) 

Podobnie że to też był rodzaj tortury przez łaskotanie  Tak więc wszystkie doznania, które wymieniłaś, w naszym świecie to tak na dwoje babka wróżyła,czy dobre czy z krzywdą, nie wiadomo. A drzewa też się przytulają, czasem zaszczepione i po co trzy z nasion wyrastają na wielkie drzewa, czasem uśmiercają inne, np wiśnia źle wpływa na jabłoń i zmniejsza jej plony.  Czas tylko każe nam widzieć w nich bezruch i milczenie. Ładna miniatura. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

   

@Stukacz   Podoba mi się, że jest tu gęsta, konsekwentna atmosfera. Takie obrazy jak „skąpana we krwi do pasa" czy „czarnego słońca blask" mają siłę.