Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zuzia I Kotki Dwa

Dekaos Dondi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dekaos Dondi

Dekaos Dondi

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

— Cześć Zuzia.

 

 

–– Cześć.

 

 

–– Dokąd w rączce białą myszkę niesiesz,

   

    z przetrąconym grzbietem.

 

    Powiedz mi proszę.

 

 

— Na grób kotka niosę,

 

    którego kochałam najbardziej na świecie.

 

    Głodny na pewno. Szkoda, że mam dla niego, tylko jedną.

 

 

–– Położysz ją na grobku?

 

 

–– Tak. I zawołam, wyjdź kochany kotku.

 

     Zjedz myszkę przed drogą.

 

     Nie miałam okazji pożegnać się z tobą. Widzisz moje łzy?

 

     Szkoda, że nie możesz ze mną być.

 

 

–– Rozumiem, Zuzia.

 

     A jeżeli przyjdzie inny głodny i będzie chcieć myszkę zjeść.

 

 

–– No wiesz! Walnę złodzieja kamieniem w łeb!

 

 

–– Na Boga dziecko, dlaczego? Nie będziesz żałować go potem?

 

 

–– Żałować? Przecież to nie będzie mój kotek.

 

 

Edytowane przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Low low low

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Uki Fajne, bardzo lubię niewymuszone wierszyki :))
    • Charismafilos
      Myśli niedzielne

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @lena2_ dotykasz tajemnicy :) i jeszcze umiesz o tym pięknie i zrozumiale napisać :)
    • lena2_
      Myśli niedzielne

      Przez lena2_ · Opublikowano

      *** Rychły koniec, takiego związku, gdzie rosną prawa, kosztem obowiązków.   *** Gdy przystaję i zawracam, aby nie iść nadaremnie, nadsłuchuję głosu w duszy - bo mądrzejszy jest ode mnie. *** Żeby się podnieść nareszcie i wyprostować pomału, najlepiej zacząć od kroku, który schodzi z piedestału. *** Lubię słowa pełne gracji, czaru, smaku, akceptacji. Jedno wam na ucho powiem - musi stać za nimi człowiek.  
    • Czarek Płatak
      brak

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      @Gosława dziękuję. Staram się :))  @bazyl_prost czasem same się stawiają  @KOBIETA miło mi. Ukłony :))  @vioara stelelor warto pisać dla takich komentarzy :)) @Marek.zak1 tak, też chyba najbardziej lubię w tę nieokreśloność skręcać. Pozdrawiam Marku!  @Mitylene dziękuję. To ja biorę w siebie te słowa i chyba z rozpędu machnę coś w podobnym stylu.  @Waldemar_Talar_Talar dzięki. Fajnie, że zwracasz na nią uwagę.  @piąteprzezdziesiąte to się bardzo cieszę  @Jacek_Suchowicz fajnie wyszło. Dziękuję  @Andrzej P. Zajączkowski @wierszyki @Rafael Marius @Leszczym   dziękować 
    • Alicja_Wysocka
      odbicie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Migrena Ten wiersz czytam nie jako historię „przejęcia pałeczki”, lecz jako opowieść o podwójnym widzeniu. Robert jest dla mnie realny - zbyt konkretny w detalach, zbyt cielesny w swojej obecności, by był wyłącznie figurą rozszczepienia. Bardziej czuję, że narrator staje się mimowolnym świadkiem czyjegoś mroku, aż granica między obserwacją a przeżywaniem zaczyna się zacierać. Najbardziej porusza mnie nie młotek ani trofea, lecz ojcowska czujność. Strach o córkę jest prawdziwy, organiczny. To nie brzmi jak głos sprawcy, tylko człowieka, który boi się, że zło może przenikać przez samo patrzenie. „Śniłem o nim. Za niego.” – odbieram jako doświadczenie empatycznego wchłonięcia cudzego ciężaru, a nie jako przyznanie się do czynu. Ten wiersz pokazuje, jak blisko potrafi podejść cudza ciemność, jeśli długo się jej przyglądamy.   Ale orzech do rozgryzienia zostawiłeś  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...