Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Szalony jestem, bo nie znam siebie
i nie poznaje drogi, którą idę.
Szalony jestem,
bo śnię i jestem obudzony...
Szalony jestem, bo widzę rzeczy,
których inni nie widzą...
Szalony jestem, bo myślę tak,jak
inni nie myslą...
Szalony jestem,
bo tak mówią ludzie,
Szalony....
bo wiecej we mnie bólu niż znieść mogę

Opublikowano

Sam sens mi się podoba, pewnie co do technicznej strony to się nie znam, ale sądzę, że posypać się może jakaś krytyka... :))) Myślę, że mógłbyś to napisać w taki sposób, aby nie zaczynać ciągle "Szalony jestem bo", dać tam coś bardziej do myślenia i do czucia. Pozdrawiam - Kaśka:)

Opublikowano

Podzielam zdanie Kasi.
Za dużo powtórzeń, które nic nie wnoszą konstruktywnego. Za duzo dosłowności, wiersz ocieka dosłownym sensem słów podczas gdy powinien być grubo ubrany w metaforyczność i metafizyczność.
Koncept miałeś pierwotnie fajny ale technicznie wyszło średniawo.
Ode mnie + za próbę

Przesyłam niespokojny usmiech zza szyby :)

Opublikowano

Witaj Seth. Fakt że ranią Cię inni nazwałeś szalony... i takie nazwanie podoba mi się.To wszystko nad czym chcę się w tym wierszu zatrzymać żeby nie oszaleć ;) i morałów nie prawić :) Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...