Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W parku

zatorzak1
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zatorzak1

zatorzak1

Opublikowano
Opublikowano

Usiadłem w parku na ławce stalowej,
Po lewej huczą odgłosy rynku.
Ludzie biegają od lewej do prawej,
Jakby szukając jakiegoś ratunku.

 

Patrzę na drzewa, w drewniane głowy,
Tam w górze pośród gałęzi gołych,
Ptak jakiś śpiewa, gdzieś dzięcioł stuka,
Zielenią majaczą peruki jemioły.

 

Pod drzewem ptaki liście zbierają,
Łapią je wszystkie w swe małe dzioby.
I zaraz lecą do domów swoich,
Materac ułożyć dla przyszłych młodych.

 

Dalej na stawie dumnie, powoli, płynie
Król pośród ptaków, łabędź wraz z młodym.
Lśni, jak biała plama która nie zginie,
W tym ciemnym i zimnym oku przyrody.

 

Wstałem po chwili z ławki stalowej,
I dalej kroczę wśród drzew wysokich.
Patrząc jej w oczy, uśmiecham się do niej,
Szukając wciąż nowych odgłosów przyrody.
.
Andrzej Pawłowski, Warszawa 23.03.2022

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Niewidzialny

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 91. Granice, które nosimy w sobie

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!!   @Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Zbliżający się koniec Dariusza był typowy dla wszystkich upadków władców absolutnych. Musisz sam rozliczyć się z losem, nikt już na końcu nie poda ci ręki.   Król ma tysiąc ludzi. Coraz mniej wierzy w ich tysiąc serc.   Pozdrawiam
    • Berenika97
      niedopasowana

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję!   Masz rację, tych "niedopasowanych" jest naprawdę wielu, niezależnie od tego, po której stronie maski się stoi. Serdecznie pozdrawiam.    @andrew   Bardzo dziękuję za piękny komentarz. Serdecznie pozdrawiam.    może i się spóźniamy ale dzięki, że czekasz że patrzysz że nie odwracasz wzroku kiedy ja odwracam się od siebie @lena2_   Bardzo dziękuję!    Myślę, że czasem to właśnie te momenty, które wymykają się logice, najlepiej oddają to, co chcemy nazwać.  Serdeczności!    @Charismafilos   Bardzo dziękuję!  Często w życiu szczerość i smutek chodzą w parze.  Serdecznie pozdrawiam.  @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za tak głęboką refleksję – ta koncepcja "wymiarów" bardzo mi się podoba. Rzeczywiście, można być "obecnym" w jednym wymiarze, a jednocześnie nieuchwytnym w innym.  A ta scena z Bohunem i Heleną - fajne porównanie. Ten moment, kiedy wszystko zostało "rozwiązane", a mimo to w oczach pozostaje coś niedopowiedziane, ten cień, który nie chce się rozwiać - to właśnie ta sama "nieobecność w obecności".   Serdecznie pozdrawiam. 
    • Waldemar_Talar_Talar
      W domu marzeń

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      W domu marzeń nie dziwią często splecione dłonie ani mocno bijące serca W domu marzeń nie dziwią gesty proste lecz miłe jak początek wiosny W domu marzeń nie dziwi szczerość i prawda matki ojca i dziecka Bo w domu marzeń mieszka podlana słowem i gestem najwyższa wartość Wartość którą nie wszyscy nazywają miłością
    • Berenika97
      Podlotek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Trollformel   Lubicie się z wzajemnością!  :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...