12-styczniowiec

[Lidia Maria Concertina]

Po wszystkich moich kieszeniach i kapeluszach walają się nieskończoności, bezwarunkowości, niedopałki natchnienia

Każdej nocy rozstaję się z sobą. 
'Aniele Boży...'

Być może znajdę w życiu jakąś stałość. 
Jakieś krzesło i drzwi. Zawsze coś.

Obiecuję ci, że kiedyś będziemy kochać się mniej raptownie, będziesz powoli zdejmował ze mnie wszystkie kompleksy, fałdy cellulitu, doklejane rzęsy i marne włosięta. 

 

Mamy historię do opowiedzenia. Jest o tyle niezwykła, że świat się nigdy o niej nie dowie. Ty też nie. Dlatego nie opowiemy nic razem.
Jednotorowy wątek, za każdym razem, kiedy zaczynam cię kochać - zamykasz szlaban.

Muszę od nowa głaskać cię po włosach, od nowa zastanawiać się, jak się nie-poznaliśmy ...
I na tym koniec. 

Nocami śnią mi się cerkwie.
Wzywają mnie. Muszę tam pojechać, mimo, że to nie styczeń. 
Nawet choćby po to, by pocałować klamkę.
Gdybym miała dzieci, to wszystkie podrzuciłabym pod cerkiewne wrota.

Dla siebie chcę mieć tylko Boga.

Każdego.
 

[Sylwester_Lasota]

Nie rozumiem zakończenia, ale poza tym przepiękny tekst.

Serdeczności.