Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

haiku

Anna Romanek
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/20425-haiku/

Rekomendowane odpowiedzi

Noriko

Noriko

Opublikowano
Opublikowano

Masz bardzo ciekawe pomyły na haiku, tylko nie potrafisz tego dobrze ująć w tej formie. Nie używaj przenośni, bo to za krótki utwór na takie wymyślne słowa. Opisuj tylko obraz, starając się używac prostych słów tak, aby każdy czytelnik mógł w przybliżeniu zobaczyć to co Ty. Metafora może być dla kogoś nie zrozumiała, a przez kogoś innego całkiem inaczej odczytana.
Popatrz jak ja odczytałam Twój utwór:

świt
w ciszy i ciemnym świetle
kontury

Wiem o co chodzi (chyba?), czuję ten nastrój, ale ciągle nie wiem czego kontury, nie widzę tego. Mogłaś mieć na myśli kontury drzew, domu, kościoła lub inne... Staraj się tak opisać, żeby wszyscy zobaczyli/poczuli, to co Ty.

Pozdrawiam

Dora Kalla

Dora Kalla

Opublikowano
Opublikowano

sylaby 1-4-10 to przecież nie haiku,"przeszarzenia" i "kontury zaokrąglone ciszą"to przenośnie, z czego tu się cieszyć? że ładne? To wystarczy? Polacy zawsze wymyślają i narzucają "swoje" korzystając z ,jednak, nazw cudzych. jak to jest? Nieświadomość czy niedouczenie? Tak łatwiej? Nie nazywam tutaj tego wprost, po imieniu, ale to mijanie się z prawdą. Same błędy. Kiedyś trzymano się w tym dziale formy i zasad, teraz - wolna amerykanka. Wstyd!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/20425-haiku/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Trollformel
      Widok

      Przez Trollformel · Opublikowano

      Nie chcą cię widzieć pod osłoną nocy, o nie. Na srebrnym talerzu jeść złotych rozgwiazd. Ocean wyrzucił je na rozbitej klepsydry piasek. Mackami sięgają nieba, umierając na dnie odbitych pomruków fal. Płynie nurt niezatapialny, mąci światło latarni, podbija statkom kadłuby. Kołysze we mgle ze srebrnych nici hamaki, śpią w nich tajemnice. Zaklęte w gwiezdnym pyle, rozświetlą kompasu kierunki. W oku lunety nie widać kresu horyzontu. W marynarskim kole toczy się tęsknota za szyfrem. Zacumować już nie ma gdzie.   Słychać wrzask mew, ich białe skrzydła tną wstający świt. Wyrasta nadzieja z nagich koron drzew, drapią jego twarz. Milczy. Pogłębione bruzdy okrywa kobaltowej toni cierń. Zapada w bieli, głęboko się skryje, za puchem szarym, zaczeka. Zanim kurtyna uderzy w grunt, wypali w niej siatkę do połowu ryb. Skąpie w niej swoje czyste dłonie. Z bryzy wyrzeźbi bałwany. Opadnie z impetem naturalnej siły, odbije w tafli spojrzenie i rozproszy się w złudzeń mgnieniu. Widok rozciągnie się nie skończony, kulę ściśnie mocniej atmosfera.  
    • andrew
      zmęczona życiem młodość ..

      Przez andrew · Opublikowano

      dziwność  nie zna granic    cóż za pogoda  upały  nic mi się nie chce  jak byłem młody ... niestety  dziś trzeba dźwigać  dwadzieścia jeden lat …   ojciec powiedział    już chciałem  cię synu skreślić    ale ...   DOPÓKI MARZYSZ  WSZYSTKO PRZED TOBĄ    i spojrzał na mamę    ONA  ONA CHYBA JUŻ... przestała    a przecież  taka śliczna i młodziutka    JA NIGDY  NIE PRZESTANĘ MARZYĆ    7.2026 andrew  Sobota, już weekend  dziś młodość często zmęczona życiem  a my …   nie przestawajmy MARZYĆ   
    • Poet Ka
      Maniuś

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @karenka @Marek.zak1 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Waldemar_Talar_Talar
      To prawda która pomaga żyć

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      nie wstydźmy się łez one są jak lek który pomaga zrozumieć trudne dni   one nie muszą boleć czasami pomagają zrozumieć to coś   nie ukrywajmy ich niech zdobią naszą zmęczoną twarz   Nie wstydźmy się łez to nie przegrana to prawda która pomaga żyć      
    • karenka
      Akta, sygn. 2025/3 - Kto pociąga za sznurki

      Przez karenka · Opublikowano

      Niezwykle mocna satyra... czytelna metafora władzy jako lalkarza – świetnie oddaje poczucie kontroli i manipulacji systemowej...pozdrawiam serdecznie* 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...