Historia edycji

piję pot z twojej skóry wnikam głęboko jestem gorącem wodą laną na kamienie

powiedziała  nigdy już się więcej tak nie spotkamy  poczuła że młodość uciekła wszyscy się rozeszli w swoje strony  jeszcze młoda odczuła pierwszą stratę   a potem przyszła miłość  i też strata nie ożenił się też jest sam zgorzkniały i cyniczny   a ja myślałam marzyłam że miłość zwycięży tak długo jeszcze ją czułam przy stole i obok w pokojach drgała wibrowała   już nie ucichła jak struna   tamta też umarła fizycznie widziałam ją w trumnie miała skrzywioną twarz  pamiętam zbyt długo  właściwie zupełnie niepotrzebnie   to nam się przytrafiło  a byliśmy tacy zwyczajni jesteśmy  więc powinno być zwyczajnie    najzwyczajniej w świecie 

Wzeszły już nowe Żółte mniszki, stokrotki, fiołki, paleta barw.   Kołysze je wiatr.   Kładę się. Nieśmiałe słońce głaszcze twarz.   Źdźbła łaskoczą. Sprawdzają – jestem, w zieleni, w wiośnie.   Mrówka na dłoni.   Chmura płynie. Jest cicho. Słychać szept ziemi.   Pachnie goryczą i miodem. I początkiem.   Zamykam oczy. Tam też łąka. Wniosłam ją do środka.   Poleżę. Łąka tu jest. I ja z nią jestem.

:);)

@Berenika97 ślicznie baśniowo i rymy się pojawiły - super klimat powstał dzieki nim. Cudnie !