rozgoryczenie

[Hooppkins]

Tylko rozgoryczenie i łza w oku

towarzyszą mi nieustannie,

przechadzając się po ogrodzie

ubolewam - nawet to robię marnie.

 

Trawa już nie jest zielona, jak kiedyś.

Ona także nie czerpie z tej ziemi.

Lato minęło, a z nim prysło życie,

czy moje kiedykolwiek się zmieni?

 

Podobnie ptaki - gdyby jakieś były,

nie śpiewałyby radosnych melodii,

całe szczęście zdążyły stąd uciec

i od dawna nikt nie nasrał na chodnik.

 

Niebo już dawno przestało zachwycać,

a fascynowało przez całe lata,

wciąż pozostaje ciemne, z jasnymi punktami,

boję się wspominać, boję się wracać.

 

Na domiar złego - wyje pies sąsiadów,

aż żałuję, że nie dostał łańcuchem.

Po chwili kwilenia nastałby spokój,

a ja wyładowałbym smutek.

 

Na szczęście dla świata, spokój nastanie,

a nikt mnie nie znajdzie wśród malin.

Czas się pożegnać i pozdrowić wszystkich,

co po ogrodzie ze mną chadzali.

 

 

 

(wiersz nie nawołuje do bicia piesków)

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam  - czarny wiersz ale wart przeczytania - 

                                                                                      Pozdr.

Edytowane 29 Stycznia 2022 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Wiersz jest ciekawy, ale rzeczywiście z tym psem zgrzyt pozostaje. Pozdrawiam