Na fotonowej fali

[Quidem.art]

 

Wytarzany we wiosennych kwiatach ziół, 

Na szczęśliwej zdeptaniem łące, 

Miałem snów sny we śnie śniące. 

Zupełnie jakbym kapcie Andersena wzuł. 

 

Oczarowało mnie dotknięcie Twoich rąk, 

Deszcze na polach i pieszczota, 

Kiedy tylko przyszła nam ochota. 

Za to wszystko kapturowy zapadł sąd. 

 

Zebrane z dni uśmiechy, 

Krystaliczne i gorące, 

Jak miłość na łące, 

A westchnienia nocy echem.. 

 

Na tym wzgórzu z samych wspomnień, 

Stos pomówień, nienawiści kości. 

Na nim leży ciało zarżniętej miłości, 

A w głębi tańczy rozpalony płomień. 

 

Ile wart może być świat, 

Gdzie podłość z obłudą tworzą koronę 

Nad małostkowości złoconym tronem?

...Gdzie całuję ślad, który stawia kat?

 

Nad sekund więzieniem 

Szybuje cisza i kroki. 

Wiek się mierzy dziś z rokiem. 

(Werble i całopalenie) 

 

Pamiętam, jak upalnego lata

Zmęczony wszedłem w chłód strumienia. 

Ten smak i szczęście do dziś się nie zmienia. 

Jak pamięć o Tobie do końca świata. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Edytowane 15 Stycznia 2022 przez Quidem.art
Bug na początku, pozostałość po wrzuconym obrazie (wyświetl historię edycji)