Ɓɑjƙɑ ↔ Տoաɑ í Ɱყsz

[Dekaos Dondi]

Pewna Sowa zwichnęła skrzydło. Dzięki temu nie mogła fruwać.

Zyskała jednak dar biegania.

No i biegała wesoło.

 

Jednakowoż pnącza okolicznych krzaków, wyszarpały połowę piór.

Przez to zmarzła jak jasna cholera.

Biegała więc raźniej i szybciej, dla rozgrzewki,

tym bardziej, że była lżejsza.

 

Wtem walnęła głową w drzewo i odpadło jej połowę dzioba.

To ją nie zniechęciło.

 

Nic a nic.

Hu hu.

Ani ociupinkę.

uj z tym.

 

Zaczęła biec dalej, by radować świat swoim widokiem,

lecz potknęła się o wspomnianą połówkę,

by załamać drugie skrzydło.

 

Hu hu.

Po co mi.

Pomyślała logicznie.

 

Ponownie biegła dalej.Aż złamała nogę.

 

Świr świr.

Zaćwierkała, bo się nauczyła w międzyczasie.

  

Skakała na jednej.

  

Hej siup.

Hu hu.

Hej siup.

  

Z przyczyny wstrząsów, pogubiła resztę piór.

Przy okazji złamała drugą nogę.

To ją też nie załamało.

 

Wczołgała się na wzniesienie, by zjechać na dupie,

zamiast biegania.

Aż w końcu jednak się zdyszała.

 

*

Wtedy przyszła mysz.Pogadali.

Mysz dowiedziała się wiele ciekawostek,

z życia swojego wroga,

a sowa zaspokoiła nie głód...

  

(bo myszy i tak by nie dogoniła,

gdyż nie miała jak)

 

...lecz ciekawość,

jak to życie takich obiadów upływa.

Też wcale nie takie, siup siup.

 

Mysz sowę podnosiła na duchu i odwrotnie.

Tylko duch narzekał, bo musiał dźwigać naprzemiennie,

obydwa ciała.

 

I tak,

od pi pi,

do hu hu,

Zostali przyjaciółmi.

 

Do czasu.

 

*

Możliwe puenty przysłowiowe:

 

„Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”.

  Zawsze może być gorzej.

„Na szczęście nigdy nie jest za późno”.

 

I inne...