Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Opowieści luster

Nomada
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Nomada

Nomada

Opublikowano
Opublikowano

Gdy nienawidzę siebie to do podłości

Jak się uwielbiam to do śmieszności

Od ściany do ściany, więc romantyczny

Duszony empatią, zbyt autentyczny

 

Tak narcystyczny, że chrześcijański 

Nie szowinistyczny, prawie słowiański

Otwarty, nieufny jak każdy inny

Tak mocno niewinny, jednak naiwny


Choć też nie pasuję do mas zbiorowości

Bo topi mnie gorycz ludzkiej podłości

To sam, w uwielbieniu do aspołeczności

Przemykam ukradkiem doliną ciemności 


Spróbujesz mnie poznać? Zjedz beczkę soli

Niestety, żałuję, bo czasem zaboli

Arogant, napiętnowany przez metafory

Dwa noże w serce, dwa w plecy, jak wolisz


Ja wiem, że Ty wiesz, że Tobie nie wierzę

Jednak chciej zrozumieć, gdy mówię szczerze

Bo nie chcesz nic znaleźć więcej w ludzkości

Jak ten ostateczny brak świadomości

4

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      Błazen na Tronie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      To jest chyba śmiech przez łzy,  o pozorze władzy i pozorze śmiechu, gdzie śmiech przykrywa coś niewygodnego - prawdę, której nikt nie chce wypowiedzieć na głos. idzie w stronę:  „król jest nagi”  ale też: tłum udaje, że tego nie widzi  i jeszcze: błazen mówi prawdę, ale sam jest częścią gry. Tak czytam :)  
    • Somnia
      Łabędzi puch

      Przez Somnia · Opublikowano

      Piwnica szklącej wody  Odbija od swoich ścian liście  Ciężko unieść dłoń do góry Ponad lustrzane odbicie   Tak mi głucho  Na wierzch wypływam ciałem Ucieleśniam się wraz z wodą którą podążać muszę    Mrok ma swój własny środek   Gdzie łabędzie w głąb wpływają Schwytałam jednego z nich Po kolana w mroku tonąc   Napatoczyłam pajęczyny  Zwiędłam wraz z korzeniami  Niczym drzewo nasycona Zbladłam i upadłam    Zanoszę swój gromki płacz W przestrzenie tej piwnicy Tam gdzie każdy łabędź łka  Łkam i ja, nie mogąc się poruszyć    Fale wód co pióra niesiecie  Do ludzkich serc Wyblakłych na czerstwym słońcu  Zanieście i mój marny głos     Przyszedł kres, a mój szept Nieustanie łka w łabędzi puch Nieście mnie do opamiętania Samotnie nie poruszę ramion wód 
    • Berenika97
      Próg

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Latarnia miga trzeci dzień. Ktoś przestał zgłaszać. Miasto pulsuje jak stan zapalny. On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok i lepki kurz - nalot na spojrzeniu. W czterech ścianach zdejmuje twarz. Ostrożnie. By nie przerwać siebie. Wyżyma zmęczenie z koszuli. Liczy, ile ciepła dzień zabrał tym razem. Okna ryglowane ciszą. W dusznej bliskości mebli świat urywa się na progu. Noc - woda bez brzegu. Może wreszcie zatonąć.  
    • Berenika97
      Portret owalny cz.1

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Bardzo się cieszę! :)  Ma ten magnetyzm, który wciaga ..:))) 
    • Berenika97
      „Ból”

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @TTL   Ten wiersz nie tylko się czyta, go się czuje fizycznie - dokładnie tak, jak opisujesz ten ciężar w klatce piersiowej. Bardzo poruszający zapis bezsilności i tęsknoty, która nie chce odpuścić.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...