Makowiec

[Gość]

ciasto należy wyrabiać długo
- aż da wymówkę dla drżenia dłoni
jeśli mąż znowu za stół nie dotrze
zwiedziony wódką i myślą o niej

ślepą nadzieję umieścić w formie
życzeń dla syna - niech spotka serce
które go wróci z równi pochyłej
spojrzeć mu w oczy - wiarę w mak zetrzeć

by w ciemnej masie zniknął łez posmak
podawać z lukrem - skorupą szczęścia
córce przekazać przepis by mogła
gdy dom założy - urządzić święta

 

 

[violetta]

miłość można wyrażać na różne sposoby, tam gdzie jest łagodność, potrzebujemy kogoś, żeby tą miłość dawać i przyjmować.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie jestem pewien, czy akurat takie refleksje chciałem wzbudzić tym wierszem... ;>

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Domyślam się, że to motyw maku popchnął Cię w kierunku takich skojarzeń ;D W kwestii syna z drugiej strofy niech będą i narkotyki - to się  sumie wpisuje w "równię pochyłą". Ogólnie jednak chciałem przedstawić przekrój trosk, rodzinnych problemów i brudów, które co roku są zamiatane pod dywan, żeby "te święta jakoś wyglądały".

[aniat.]

Bardzo mi się podoba. Niektórzy myślà, że ten makowiec rozwiąże wszystkie problemy, że ten jeden dzień  zaczaruje wszystko, że będzie normalnie. I pewnie jest…. w ten jeden dzień, z makowcem  ze sztucznym uśmiechem. I ta obawa o dzieci, aby nie powielały naszych błędów. Ten jeden dzień w roku nie zawsze jest zaczarowany, ale róbmy wszystko aby przynajmniej pozostałe dni takie były. Miłego dnia.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieszę się, że odebrałaś wiersz w pełni zgodnie z moim zamysłem! Forsuje się myślenie, że wigilia to czas dobroci, miłości itd. Tylko jakiej jakości jest to miłość? Często umęczona, wywołana na siłę, a ci, którzy rzeczywiście jej pragną w tym czasie, drżą o to, by w tym "magicznym czasie" nie zaburzyła jej nagle bolesna codzienność - gniew, przemoc, alkohol.

Ale co dokładnie jest dla Ciebie dziwne?

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie ma czegoś takiego jak zła interpretacja! Czyż nie to jest istotą wiersza, by każdy znalazł w nim coś dla siebie? ;>

[beta_b]

Dobry tekst. Stanisław między wierszami wie o co chodzi. bb

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję!

Stanisław po prostu dotarł do sensu wiersza swoją własną drogą ;>

[Marek.zak1]

To dla mnie Twój może najlepszy nawet wiersz no i smutas, ale w takich się chyba najlepiej czujesz. Mąż już się stoczył, syn na podobnej drodze, córce przekaże ten przepis na życie, a matka zamiast wałkiem po głowie, używa go do ciasta. Ja masochistów nie rozumiem, ale tacy są. Zło dobrem można starać się zwyciężać, jak mawiał ś.p. Jerzy Popiełuszko, ale jak się nie da, trzeba innymi metodami. Pozdrawiam. 

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aż najlepszy? Z tym się chyba nie zgodzę, niemniej dziękuję za taki werdykt! Smutas - oczywiście, wszak nie zwykłem w wierszach spoglądać w weselszą stronę życia.

Dobrze rozgryzłeś przedstawioną sytuację. Umęczona pełnym trosk życiem kobieta usiłuje narzucić swojemu domowi (a przede wszystkim sobie samej) iluzję świątecznej magii. Jednocześnie przeszywa ją strach przed smutną codziennością, która znienacka w każdej chwili może rozbić tę bańkę. Najgorsze jest to, że przepis na makowiec (tutaj symbol świątecznego spokoju) - jak to z przepisami bywa - przechodzi z pokolenia na pokolenie.

[Deonix_]

Ładny wiersz, 

pełny ciepła i kobiecej troski. 

Choć prywatnie uważam, że posiadanie rodziny bywa czasem większym źródłem kłopotów,

niż szczęścia, a taką wizję wybrała Peela dla swoich podopiecznych jako najlepszą. 

Jednak z tych ziaren maku i urabianego ciasta wyraźnie wychynia się nadzieja, więc życzę Peeli spełnienia :)

 

Pozdrawiam, 

 

Deo. 

[OloBolo]

Gorzki ten twój makowiec. U mnie niestety na święta przeważnie zawsze taki serwowano, choć jako naiwny nastolatek (przynajmniej duchem) wierzę, że nie musi tak być, wszystko zależy od nas i od umiejętności robienia wypieków.

Pozdrawiam.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję! Fakt, jest tu troska i potrzeba ciepła, jednak realizowana w poczuciu totalnej bezsilności - tak przynajmniej chciałem, żeby to wyglądało.

Taki właśnie miał być! Słodziutki z wierzchu, a w środku gorzki - nieuchronnie prawdziwy.

Myślę, że kluczem jest tu uzmysłowienie sobie, że słodkie ciasto postawione na świątecznym stole niczego nie naprawia, nie rozwiązuje problemów, a jedynie chwilowo je maskuje. Bo tego wymaga "tradycja" - udawania przez ten jeden dzień w roku, że życie jest idealne.

[OloBolo]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

życie na 100% idealne nie jest, niestety innego życia nie mamy, może to udawanie przez ten jeden dzień w roku, że wszystko jest ok , nie jest taką głupią sprawą ;)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, ale próby zaklęcia rzeczywistości pod presją "tradycji" zbyt często prowadzą jedynie do frustracji. Już Ci się wydaje, że udało się jakoś dopiąć wigilię do końca, gdy nagle okazuje się, że wujek wracając z pasterki "zatankował" za dużo, a wtedy wystarczy jedno krzywe spojrzenie, jedna krzywa uwaga i wszystkim na głowy spada lawina rodzinnych brudów, niezaleczonych uraz, pretensji itd. - o tym strachu jest również mój wiersz.

Przypomniał mi się teraz taki polski film sprzed kilku lat: "Cicha noc". Jeśli nie znasz, gorąco polecam.

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przy zanurzeniu się w tekst wygląda, w pierwszej chwili może zbyt nonszalancko przeczytałam :)

Jednak jeśli dostrzegam łut nadziei w tekście, to mu kibicuję ;)

Nawet jeśli jest to nadzieja wbrewrozsądkowa i niezgodna z moim postrzeganiem świata ;)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że nikt normalny sam z siebie nie chce postrzegać świata w ten sposób. Co nie zmienia faktu, że on czasem taki po prostu jest.

[violetta]

ja nie żyję w złych związkach, od takiego męża bym odeszła, spakowała go. jestem odważną kobietą. ponoć największą miłością są wnuki i jest o co połączyć;)

[Anna_Sendor]

@error_erros W dechę. Niesamowite te Twoje metafory.